BITTER SWEET - CHAPTER THIRTEEN

19:41


เข็มสั้นของนาฬิกาที่แขวนอยู่ในห้องโถงของหอเคลื่อนมาหยุดที่เลขเจ็ดพอดิบพอดี บรรดาสมาชิกของเซเว่นทีนพร้อมใจกันออกมานั่งล้อมวงกินอาหารเช้าบนพื้นเตรียมตัวไปออกไปทำงานตามตารางที่ถูกกำหนดไว้ ฮันโซลคีบหมูผัดจากในจานเข้าปากพลางมองออกไปยังความมืดครึ้มคล้ายฝนจะตกอยู่นอกหน้าต่าง


คิ้วสีน้ำตาลย่นเข้าหากันเล็กน้อยกับสีสันมืดหม่นภายนอก วันนี้เป็นวันแข่งขันรอบที่ห้าของรายการแต่ดูบรรยากาศรอบนอกทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงฮยองคนเมื่อคืนที่กอดและบอกเขาว่าจะผ่านเข้ารอบให้ได้


...เหมือนเป็นลางไม่ดีเลย...


...จะเป็นอะไรไหมนะ...


“ถ้ายังใจลอยอยู่แบบนี้ วันนี้จะกินข้าวเสร็จไหมล่ะเนี่ย” เสียงจากผู้ชายที่นั่งขัดสมาธิกินข้าวอยู่ข้างๆถาม เด็กหนุ่มหันกลับมามองใบหน้าของคู่สนทนาสบตากลมเรียวบนใบหน้ามนที่มีสันกรามชัดเจนล้อมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลสลวย “วันนี้ฮยองคนนั้นจะแข่งรอบต่อไปแล้วนิ เป็นห่วงเขาก็คาทกไปให้กำลังใจเขาสิ”


“ไม่ได้หรอกครับพี่จุน”


“ทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้แอดคาทกกันอีก แต่เมื่อวานพี่เห็นพี่คนนั้นกอดนายหน้าหอไม่ใช่เพราะแอดคาทกไปแล้วเหรอ” จุนถามอย่างสงสัยพร้อมกับริมฝีปากที่เหยียดยิ้มทีละน้อยคล้ายจะแหย่


“ผมยังไม่ได้แอดสักหน่อย”


“ก็น่าจะแอดไปสักทีนะจะได้ไม่ต้องให้รายการพิเศษมาตามถ่ายอีก” เสียงจากลีดเดอร์กลุ่มร้องอย่างอูจีพูดแทรก


“555 รำคาญเหรอครับ”


“ไม่ได้รำคาญหรอก แค่เวลาเห็นหน้าพีดีรายการพิเศษทีไรรู้สึกหมั้นไส้ยังไงไม่รู้ บอกไม่ถูก”


“เสี้ยมเกินเลยไม่ชอบหรือเปล่า” คราวนี้โจชัวพูดขึ้นมาบ้าง “แต่ทางเราไปถ่ายก็เพราะอยากให้คนรู้จักวงเรามากขึ้นนี้ ถ้ารายการพิเศษนี้ไม่น่าสนใจ เรตติ้งไม่มี PD เขาก็โดนด่าแล้วฝรั่งน้อยของเราก็จะเหนื่อยเปล่า”


“แล้วต้องถ่ายอีกกี่เทปล่ะ” ซึงชอลในฐานะพี่ใหญ่ที่นั่งเงียบมานานถามบ้าง


“เทปนี้น่าจะเทปสุดท้ายแล้วครับ”


“เทปสุดท้าย...แน่ใจเหรอ หรือว่าจบถ่ายทำเทปนี้แล้วนายจะแอดคาทกฮยองเขา” เด็กหนุ่มร่างผอมเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ว่าพลางชี้ตะเกียบในมือมาหา


“ผมไม่แอดไปหรอก...พี่เขาบอกว่าจะหาให้เจอ”


“แล้วถ้าพี่เขาหาไม่เจอ มันจะเป็นเทปสุดท้ายได้ยังไงล่ะ”


“ใบ้ไปขนาดนั้นแล้วอ่ะหมิงฮ่าว...ถ้ายังหาไม่เจอฉันจะเรียกพี่คนนั้นว่าพี่ง่าวแทน” มินกยูว่า


“ก็ดูบื้อออกจะตาย...ถ้าใบ้แล้วยังหาไม่เจอก็ไม่น่าแปลกอะไรนะ”


“มาพนันกันไหม...ถ้าพี่เขาหาคาทกฝรั่งน้อยของเราเจอ นายต้องเป็นคนทำความสะอาดและทำอาหารแทนเวรของฉัน”


“ไม่เอาหรอก...ก็บอกกันเองว่าใบ้ไปเยอะแล้ว เปอร์เซ็นต์จะหาเจอมันมีมากกว่า ขืนพนันด้วยก็เสียเปรียบ” หมิงฮ่าวตอบกลับ


เด็กหนุ่มเฝ้ามองบรรดาสมาชิกถกเถียงกันเรื่องของฮยองหน้าดุพลางตักข้าวเข้าปากด้วยรอยยิ้มกระทั่งผู้จัดการเข้ามาแจ้งว่าอีกยี่สิบนาทีต้องเตรียมตัวขึ้นรถ ทั้งหมดที่กินข้าวอิ่มแล้วเลยลุกมาเก็บกวาดทำความสะอาดและแยกย้ายกันไปหยิบข้าวของที่จะเอาติดตัวไปด้วย


ฮันโซลแกะลูกอมมะนาวใส่ปากขณะเดินลงบันไดตามหลังสมาชิกในวงคนอื่นไปยืนอยู่หน้าหอ เสียงฟ้าเริ่มคำรามครืนลั่นทำให้รู้สึกไม่สบายใจกลัวจะเป็นลางไม่ดีของอีกคน สุดท้ายก็หยิบไอแพดออกมาพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคนอยู่พักใหญ่ก็ก้าวเท้าขึ้นรถที่แล่นมาจอดใกล้ๆไป

-----------------------------------------------------------------
การถ่ายทำทีเซอร์สำหรับใช้ในการโปรโมทการแข่งขันรอบต่อไปของรายการเป็นไปอย่างคึกคัก แม้จะแบ่งการถ่ายทำออกเป็นรอบตามลำดับโดยเริ่มจากทีม AOMG ก่อนแต่ผู้เข้าแข่งขันบางคนที่รอถ่ายและถ่ายเสร็จแล้วก็อยู่เล่นในละแวกนั้นและด้วยความที่วันนี้รายการหลักต้องถ่ายทำการแข่งขันทำให้ทีมงานจากรายการพิเศษจะเริ่มถ่ายทำอีกครั้งเมื่อจบการแข่งขันในวันนี้แล้ว


บยอลหันไปมองแจวอนที่เดินออกจากฉากตามหลังโปรดิวเซอร์ของทีมมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดคล้ายยังกังวลกับเรื่องการซ้อมครั้งล่าสุดที่ถูกตำหนิมาเลยยื่นแขนออกไปโอบไหล่เพื่อปลอบใจ...ปัญหาของแจวอนที่พัลโลอัลโต้ฮยองกับซิโค่ฮยองคอมเพลนมีแค่ความไม่มั่นใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆแจวอนถึงกดดันตัวเองมากนัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เห็นเป็นคนไม่กลัวใครและมั่นหน้าอยู่ตลอดเวลา...


“มึงอย่าเครียดดิ...เมื่อเช้าตอนซ้อมฮยองเขาไม่ได้ว่าอะไรมึงเลยนะ มึงจะกดดันตัวเองทำไมเนี่ย”


“ก็ไม่อยากเครียดหรอกครับ แต่ก็นะ 555...” อีกคนหลุดหัวเราะแห้งๆออกมา


“มึงมั่นใจในตัวเองหน่อยสิวะ...มั่นใจเหมือนรอบก่อนๆที่ผ่านมา มั่นหน้าเหมือนเวลาที่คนชมว่าหล่อแล้วมึงก็ยืดอกยอมรับแถมบอกตัวเองว่าหล่อจริงๆแบบที่เคยทำสิวะ”


“ผมก็อยากทำแบบนั้น แต่ผมไม่ได้มีกำลังใจดีแบบพี่นี่”


“กำลังใจดีเหี้ยอะไร”


“ก็ที่แจกยิ้มไปทั่วตั้งแต่เช้ายันบ่าย มีผิวปากแถมฮัมเพลงอีกแบบนั้นไม่ใช่เพราะเมื่อวานได้กำลังใจดีเหรอครับ” แจวอนว่าแล้วมองหน้าคนอายุมากกว่าที่อารมณ์ดีอมยิ้มตลอดเวลาตั้งแต่เช้าซึ่งผิดวิสัยจากที่เคยเป็นมาหลายอาทิตย์


พอเปิดประเด็นปุบจาแมซที่เดินตามหลังมาก็ยกแขนทั้งสองข้างพาดไปบนไหล่ของน้องชายทั้งสองร่วมเข้าวงสนทนาในทันที


“น้องเวอร์นอนน่ารักฉิบหายวายป่วง...ถ้ากูได้ยังงั้นกูก็หน้าบานเหมือนกันอ่ะ ว่าแต่น้องเขาตัวหอมมากไหมวะ มือคงนุ่มน่าดูเลยสิ จับมือซะเหมือนกลัวเขาหายเลยนะเอ็ง”


บยอลหันไปมองหน้าและสายตากรุ้มกริ่มของคนเป็นพี่ก็ปิดปากเงียบทันที มินโฮที่ได้ยินเข้าพอดีเลยปราดเข้ามาคล้องแขนแนบแน่น


“พี่ให้ไปหมดทั้งใจแล้วยังไม่พออีกเหรอ นี่พี่ขอไปส่งนะ กลับคนเดียวมืดๆมันอันตราย พี่เป็นห่วง...” คนเป็นเพื่อนจีบปากจีบคอเลียนแบบคำพูดและท่าทางเมื่อวานของเพื่อนรักเล่นเอาคนที่ได้ยาใจชั้นดีหูแดงเถือก ปากเม้มแน่นเพื่อกลั้นรอยยิ้มเขินแล้วไล่เตะเพื่อนไปเจอเข้ากับลิลบอยกับจีกูอินที่ยืนอยู่เลยถูกแซวต่อ


“ว๋ายยยยย...ไอ้น้ำเน่านี่หว่า เมื่อวานเป็นยังไง ฝากหัวใจทั้งดวงให้น้องเวอร์นอนไปเมื่อคืน...อาการหมาบ้าที่เป็นมาร่วมเดือนหายเป็นปลิดทิ้งเลยน้า”


“น้องเขายังเด็กนะมึง...อย่าไปทำอะไรเขานะว้อย ติดคุกไม่รู้ตัวพวกกูไม่ช่วยนะ”


“โอ๊ย นี่ไปรู้กันมาจากไหนเนี่ย” บยอลโอดพอเห็นนิ้วที่ชี้ตรงมายังเพื่อนรักก็หันไปด่า “ไอ้เหี้ยหมู มึงเอากูไปขายขนาดนี้เลยเหรอ”


“ขายอะไร กูแค่เล่าให้ฮยอนแทมันฟังคนเดียวนะ ไม่คิดว่ามันจะเอาไปกระจายเร็วขนาดนี้ ทำใจนะมึง วันนี้เจอใครพูดเรื่องน้องเวอร์นอนของมึงก็ทนๆหน่อยนะ โดยเฉพาะฮันเฮฮยองกับแบล็กนัทฮยองตอนรู้เรื่องนี้ยิ้มตาเป็นประกาย กูว่ามึงโดนแซวฉิบหายล่ะงานนี้”


“ไอ้ส้นตีน...พวกมึงนี่แม่งจริงๆเลยว้อย” คนตาดุโวยวายลั่นยังไล่เตะคนตัวใหญ่กว่าที่หัวเราะร่วนหลบเท้าของอีกคนก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดเมื่อทีมงานเดินเข้ามาเรียกชื่อแอนดัพพร้อมแจ้งว่ามีคนมาขอพบ


“มาหาผมเหรอ”


“ค่ะ...เขารออยู่ข้างนอกสตูดิโอแล้ว”


“เฮ้ย...น้องเวอร์นอนมาหามึงปะวะ ว้าย ร้ายนะหล่อน ให้น้องมาหาถึงกอง” มินโฮร้องพร้อมจิ้มนิ้วไปที่แก้มของเพื่อนรักเลยถูกผลักแรงๆจนเซไปหนึ่งทีก่อนจะเดินออกจากสตูดิโอที่ถ่ายทำไปด้านนอกเพื่อพบเด็กผู้ชายร่างผอมบางสวมเสื้อตัวโคร่งสีดำคลุมหัวไว้ด้วยฮู้ดกับกางเกงยีนส์สีเดียวกันในมือถือถุงกระดาษลายดอกไม้สวยที่แหงนหน้ามองฟ้าอยู่ข้างๆชายหนุ่มตัวใหญ่หน้าตาใจดีที่มีความสูงไล่เลี่ยกัน


เมื่อขยับเท้าเข้าไปใกล้มากพอเด็กคนนั้นก็ละสายตาจากท้องฟ้าครึ้มกลับมามอง นัยน์ตากลมโตวาวระยับไร้เดียงสาจ้องมายังดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่กลัวเมื่อรวมกับริมฝีปากทรงกระจับสีแดงที่แย้มน้อยๆราวกับเครื่องสำอางจากธรรมชาติที่ส่งให้ดวงหน้าเรียวสีน้ำผึ้งเนียนละมุนนั้นน่ารักเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง


...ดูโอ้ของแจวอนมาทำอะไรแถวนี้วะ...


“สวัสดีครับ พี่บยอลใช่ไหมครับ” เด็กคนนั้นถามหลังจากโค้งให้เขาอย่างนอบน้อม คนโตกว่าขมวดคิ้วมองคนเป็นผู้ใหญ่ก่อนจากนั้นจึงกลับมามองเด็กที่สูงเกือบถึงคอตัวเองที่ใช้นิ้วปัดผมหน้าที่ปรกตาให้พ้นทางพยายามนึกชื่อแต่ก็นึกไม่ออก


“อา...นาย ดูโอ้ของแจวอนนี่ ขอโทษนะชื่ออะไรแล้วอ่ะ พี่จำไม่ได้”


“พั้นซ์ครับ แต่ฮยองจะเรียกแซมหรือซามูเอลตามชื่อจริงผมก็ได้”


“แล้วอีกคนหนึ่ง...”


“ผมฟีลด็อก บิ๊กสตาร์ครับ แต่เรียกผมว่ากวักซอกดีกว่า” อีกคนแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มกว้างอวดฟันขาวแล้วหันไปบอกน้อง “แซม เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำแป้บนะ รออยู่นี้ล่ะ เดี๋ยวพี่กลับมา..”


“ครับ” คนอ่อนกว่ารับคำพร้อมกับคนเป็นพี่ที่วิ่งตื้อจากหน้าประตูสตูดิโอไป


“นี่แน่ใจใช่ไหมว่ามาหาพี่ไม่ได้มาหาแจวอนมันนะ”


“ครับ มาหาพี่นี่แหละ”


“มีธุระอะไรกับพี่เหรอ”


“อ้อ...พอดีเมื่อเช้ามีคนเขาให้ผมซื้อของมาฝากฮยองนะครับ” นิ้วเรียวเล็กที่โผล่จากชายแขนเสื้อตัวโคร่งหยิบถุงพลาสติกสีดำที่อยู่ในถุงกระดาษมาให้ คนหน้าดุรับถุงนั้นมาเปิดดูแบบงงๆแต่พอเห็นถุงที่บรรจุลูกอมมะนาวที่เขาคุ้นเคย นมรสช็อกโกแลตสองขวดกับคิบับที่แม้จะซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อแต่ก็มากพอจะทำให้คนได้รับข่มยิ้มบนหน้าแทบไม่ไหว


...เห็นลูกอมก็รู้แล้วว่าของใคร


“ของเวอร์นอนเหรอ”


“เปล่าครับ”


“อ้าว” หน้าที่ยิ้มระรื่นหุบทันทีที่ได้ยินคำปฏิเสธ


“555 ล้อเล่นแค่นี้ต้องทำหน้าดุเลยเหรอครับ”


“สรุปของใครอ่ะ”


“555 ก็ของพี่ฮันโซลแหละครับ”


“อา ขอบใจมากนะ” พอได้รับของก็ถึงกับเอามากอดไว้ในแขน


“แล้วก็พี่เขามีข้อความฝากมาบอกด้วยอยากฟังไหมครับ”


“ว่ามาเลยไอ้น้อง”


“พี่ฮันโซลบอกว่า อย่าว่าแต่ไปเดินเล่นริมแม่น้ำฮัน ถ้าวันนี้ผ่านเข้ารอบได้จะให้เลี้ยงเนื้อย่างเป็นรางวัลยังได้เลย” ถ้อยคำที่คนไกลฝากมาให้ทำให้ภายอกของคนตั้งใจฟังนั้นเต็มตื้นคล้ายตัวเองกำลังจะลอยได้ ความรู้สึกลิงโลดนั้นทำให้รู้สึกอยากจะหัวเราะ อยากจะกระโดดโลดเต้นระบายความดีใจให้รู้แล้วรู้รอดแต่ตาดันเหลือบไปเห็นเหมือนมีคนเปิดประตูออกมาพอดีก็กลัวจะโดนหาว่าบ้าเลยได้แต่ยิ้มปนหัวเราะออกมาพลางยื่นมือลูบฮู้ดของเด็กตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี


“ดีใจไหมครับ”


“ดีใจดิ...ถ้ามีคนให้ของนาย นายไม่ดีใจเหรอ”


“ก็ดีใจแต่คงไม่หน้าบานเป็นจานดาวเทียมโคจรรอบโลกขนาดนี้หรอกครับ...แล้วนี่ฮยองหาไอจีคาทกของฮันโซลฮยองเจอหรือยังครับ”


“ก็ยังหรอก แต่เมื่อคืนพี่ไล่ดูในไอจีไปครึ่งทางแล้วล่ะ คิดว่าวันนี้ยังไงพอแข่งเสร็จต้องหาเจอแน่”


“แต่ไอจีฮยองมีคนติดตามกับคอมเม้นเยอะเลยนะครับ ฮยองมั่นใจเหรอครับว่าจะหาเจอในวันเดียว”


“เดี๋ยวรายการพิเศษมันคงมาใบ้พี่เพิ่มหลังแข่งจบอ่ะ...พอใบ้ก็น่าจะหาเจอพอดี”


“เห็นพี่ฮันโซลบอกว่า เขาไม่ได้ให้ชื่อไอดีไอจีมาตรงๆ สมมุติพี่ได้คำใบ้มาเพิ่มแต่ไม่รู้ไอดีไอจีของฮันโซลฮยองเขา หาไปหามาจนตาลายแล้วดูพลาดไปกลายเป็นหาไม่เจออีกคงจะแย่เนาะ”


“อ้าว...ทำไมดับหวังกันแบบนี้ล่ะ” หน้ายิ้มแทบฉีกถึงหูชะงักกับคำพูดนั้น


“ก็ไม่ได้อยากจะดับหวังหรอกครับ แต่ผมเข้าไปดูไอจีพี่มา ดูเหมือนถ้าไม่ได้ตัวช่วยน่าจะหาเจอยากนะ แต่ผมมีทางช่วยแหละ”


“ช่วย...ช่วยยังไง จะบอกไอดีคาทกฮยองของนายให้พี่เหรอ โอ๊ย คนดีจังเลย”


“เปล่า ผมไม่ได้จะบอกไอดีคาทกของพี่ฮันโซลหรอก แต่ผมจะใบ้ไอดีไอจีของพี่ฮันโซลให้”


“เอ้า ไหนตอนแรกนายบอกว่าไม่มีไอจีของเขาไง”


“ก็ตอนแรกผมคิดว่าไม่มี แต่ลองไปค้นในไอจีอีกอันดูถึงรู้ว่าเคยใช้ไอดีนั้นคุยกันอยู่ครับ”


“นี่มีอีกไอจีด้วยเหรอ”


“ปกติไอดอลเขาก็มีแอคลับกันทั้งนั้นแหละหรือว่าพี่ไม่มี อ้อ ลืมไปว่าพี่ไม่ใช่ไอดอลเลยเล่นอันเดียวสิ จะว่าไปพี่ก็เหมือนพี่แจวอนเลยนะ มีไอจีแค่อันเดียวเวลาไปไหนทำอะไรชาวบ้านรู้หมด ถึงปิดแท็กรูปในไอจีไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ค้นแท็กเดี๋ยวก็เจอว่าไปไหนอยู่ดี”


“อา...”


“แต่ของพี่ไม่ได้ปิดแท็กรูปใช่ไหมครับ มิน่า พี่ฮันโซลถึงบอกผมว่า เห็นพี่ไปเช็กเรตติ้งตัวเองที่ฮงแดบ่อยๆ ที่แท้ก็เจอจากรูปที่แฟนคลับแท็กมาให้ในไอจี เยอะเลยนะครับ แฟนคลับสาวๆของพี่เนี่ย มีองมีโอบแนบแน่นเชียว”


“เฮ้ยๆๆ...เขาเห็นด้วยเหรอ”


“จะเหลือเหรอครับ...เมื่อเช้าผมไปส่องไอจีของพี่ดูแล้วเห็นพี่ฮันโซลเขาไลค์รูปคู่ฮยองเยอะมากเลยนะ”


“ฉิบหาย” ชายหนุ่มหลุดสบถออกมา


“555...เนี่ยแล้วพี่จะไปโกรธพี่ฮันโซลได้ยังไงในเมื่อตัวเองก็ถ่ายรูปคู่เยอะเหมือนกัน”


“โอ๊ย”


“เพราะงั้นคงจะดีกว่าถ้าพี่รู้ไอดีไอจีของฮันโซลฮยองเขา ไม่ใช่แค่ย่นระยะเวลาในการหาชื่อคาทกนะแต่จะได้รู้ตัวด้วยว่าเขาจับตาดูอยู่”


“เออ ตะกี้นายบอกจะใบ้ชื่อไอดีไอจีของเขาให้พี่นิ ไหนขอคำใบ้หน่อยสิ”


“คำใบ้ของผมอยู่ในนี้ครับ” นิ้วเรียวชี้ไปที่ในถุงกระดาษ


“อา...ขอบใจนะ” อีกคนยื่นมือไปจะรับของแต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเก็บมันไปข้างหลังพร้อมเอ่ยคำที่ทำให้คนฟังชะงักรอยยิ้มอีกรอบ


“หมื่นวอนครับ”


“ห๊ะ”


“หมื่นวอนสำหรับค่าคำใบ้”


“มะมะหมื่นวอน...โอโห นี่ตั้งใจมาช่วยหรือมาปล้นวะ มีเก็บเงินด้วย” คนโตกว่าเริ่มโวยวาย


“ก็คำใบ้ผม...มันเป็นของที่ผมซื้อมาใบ้นี้ ถ้าให้ฟรีๆผมก็ขาดทุนสิ”


“ซื้อห่าอะไรมาใบ้ถึงแพงขนาดนี้” ความปากไวทำให้หลุดปากปนด่าคนเด็กกว่าได้ยินเข้าเลยย่นหน้าผาก


“พี่...เมื่อกี้พี่พูดคำหยาบกับผมเหรอครับ ผมจะฟ้องพี่ฮันโซล”


“เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ พี่ไม่ได้พูดหยาบ แค่อุทานเพราะตกใจว่าซื้ออะไรมาถึงได้แพงขนาดนั้น”


“ก็ขนมนำเข้าอ่ะครับมันเลยแพง...แต่ถ้าพี่คิดว่ายังไงก็หาเจอแน่จะไม่เอาก็ได้นะเพราะยังไงผมก็เก็บไว้กินเองได้”


“หื้อ หมื่นวอนเลยเหรอ เพิ่มอีกไม่กี่พันซื้อซีดีของพี่ได้เลยนะนั้น แล้วพี่จะแน่ใจได้ยังไงว่าจ่ายตังค์ไปแล้วจะไม่ได้ไอดีไอจีปลอมมา”


“ในประวัติการขายของของผม ผมไม่เคยขายของปลอมอ่ะ...พี่จะไม่เชื่อก็ได้นะแต่ผมน่ะรู้เรื่องของพี่ฮันโซลเขาเยอะเลย ตอนที่ผมยังเทรนอยู่ที่นู้นผมนอนเตียงเดียวกับฮยองเขา ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันทุกวัน ผมนะรู้เรื่องพี่ฮันโซลเยอะมากเลยนะ คำใบ้ราคาหมื่นวอนสำหรับคนที่พี่ชอบมันไม่แพงหรอกครับหรือว่าพี่ฮันโซลเขาไม่สำคัญมากพอ”


คนโตกว่าสำลักอากาศให้กับประโยคสุดท้าย...ไอ้ห่าหว่านล้อมขนาดนี้นี่วิญญาณพ่อค้าสิงเหรอวะ


“นี่เป็นไอดอลหรือพ่อค้ากันแน่วะ”


“เป็นไอดอลแล้วขายของไม่ได้เหรอครับ...ที่จริงผมน่ะรับพรีสินค้าจากอเมริกาและญี่ปุ่นนะ ลูกค้าผมมีทั้งพวกแรปเปอร์กับไอดอลไปจนถึงคนธรรมดาเลย ถ้าฮยองอยากได้อะไรสั่งจากผมได้นะรับรองว่าของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เออ ผมมีพันธมิตรทางการค้าด้วยนะ ถ้าอยากได้รูปหรือข้อมูลใคร อย่างข้อมูลของฮันโซลฮยองนี้ถ้าเป็นข้อมูลที่ไม่ทำให้ฮยองเขาเดือดร้อน ผมก็ขายนะ”


บยอลขมวดคิ้วหนาของตัวเองขณะมองคนตรงหน้าที่เอียงคอมองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มน่ารัก...ทุกประโยคทางการค้าแบบขายของหนักมากเมื่อครู่ทำให้เขาขนลุกซู่


...เด็กสมัยนี้น่ากลัวเหี้ยๆ...


“งั้นขายไอดีคาทกของเวอร์นอนให้พี่สิ”


“อันนั้นไม่ขายครับ เพราะตกลงไว้แล้วว่าจะไม่บอก” คำตอบเล่นเอาอีกคนสบถในใจ


...ไอ้หอก หัวหมออีก...


“นี่ ถามจริงๆนะ ไอ้แจวอนมันรู้หรือเปล่าว่านายเป็นแบบนี้”


“ไอ้เป็นแบบนี้ที่ฮยองว่ามันยังไงครับ”


“ก็ที่ขายของเนี่ยมันรู้ด้วยหรือเปล่า”


“ไม่รู้สิ ไม่เคยถามพี่เขาอ่ะ แต่จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมนะ”


“เออเว้ย เป็นดูโอ้กันไม่ได้คุยกันเหรอ”


“ก็คุยแหละ แต่พักนี้ผมรำคาญเลยไม่คุยด้วยล่ะ”


“มีการรำคาญเลยไม่คุยด้วย...เออ แปลกดี พี่นึกว่าเป็นดูโอ้กันจะสนิทกันมากซะอีก”


“ก็สนิทแหละ หรือไม่สนิทกันแน่นะ...555” เด็กน้อยว่าพลางหัวเราะเสียงใสยิ่งทำให้อีกคนงงเข้าไปใหญ่


“ออกอัลบั้มมาด้วยกัน ไม่สนิทกันก็แปลกไปนะ”


“ถามว่าสนิทกันไหมก็สนิทแหละมั่ง คือการสนิทของเรามันออกจะประหลาดสักหน่อย พูดยังไงดีหว่า มันเข้าใจยากอ่ะ ว่าแต่ทำไมเราต้องมาคุยเรื่องของผมกับพี่แจวอนด้วยล่ะ ไม่เอาไม่คุยดีกว่า เอาเรื่องของพี่เถอะ สรุปพี่อยากได้คำใบ้หรือเปล่า”


“เฮ้ย ใจเย็นดิ...มันตั้งหมื่นวอนก็ต้องคิดเยอะหน่อย”


“แต่ผมไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะ”


“จะรีบไปไหนเล่า...พี่กวักซอกของนายยังไม่กลับมาเลยนะ”


“ผมมีธุระกับพี่คนเดียวที่ไหนล่ะ เอานะ ผมนับหนึ่งถึงสิบ จะเอาไม่เอาก็บอกแล้วกัน 1..2..3..4..5”  โดยไม่มีการเตือนการนับเลขก็เริ่มขึ้นในทันที ช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจถูกบีบด้วยเวลาสุดท้ายเขาก็หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาส่งเงินไปให้จนได้


“ยอมจ่ายแล้วอย่าหลอกพี่นะว้อย”


“ไม่หลอกครับ...บอกแล้วไงว่าไม่เคยขายของปลอม” คนเด็กกว่าเก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วยื่นเวเฟอร์ช็อกโกแลตยี่ห้อ TWIX ชิ้นหนึ่งมาให้ “คำนำหน้าชื่อไอดีของฮันโซลฮยองขึ้นต้นด้วยคำนี้”


“เฮ้ย ขนมชิ้นเดียวเอาหมื่นวอนเลยเหรอ หน้าเลือดไปปะวะ”


“นิดหน่อยเองครับ ถือว่าทำเพื่อพี่ฮันโซลเขาแล้วกัน ไม่ก็ลองคิดถึงตอนไปเดินเล่นริมแม่น้ำฮันแล้วพี่ส่งหัวใจไปในคาทกพี่เขาสิ โรแมนติกออกนะ” คนเป็นเด็กยกข้ออ้างด้วยการให้คิดภาพตาม ฝ่ายคนอายุมากกว่าลองจินตนาการพร้อมกับภาพรอยยิ้มสวยๆที่ลอยเข้ามาในหัว 


“มันก็...”


“ผมอ่ะนำเสนอแต่สิ่งดีๆแก่ลูกค้าของผมเสมอแหละ พี่ต้องคิดถึงรอยยิ้มกับตาสวยๆของฮันโซลฮยองไว้ครับ คิดไว้เยอะๆแล้วหมื่นวอนที่เสียไปจะกลายเป็นความคุ้มค่า”


ถึงจะรู้สึกโง่ๆงงๆ เหมือนตัวเองตกอยู่ในภวังค์ของพนักงานขายตรงที่ล่อหลอกให้ซื้อของแต่ความปริ่มใจก็ทำให้ลืมเงินที่เสียไปจนได้


“เฮ่ยยยย ไอ้ตัวเล็กมาแล้วเหรอ” เสียงร้องอย่างดีใจเกินเหตุที่ดังขึ้นมาทำให้บยอลสะดุ้งโหย่งก่อนจะเห็นซิโค่พรวดเข้ามาอุ้มร่างผอมที่อยู่ตรงหน้าตัวเองอุ้มแล้วเหวี่ยงไปมาเบาๆ


“พี่ปล่อยผมลงก่อน”


“โอ๊ย คิดถึงจังเลย...เป็นยังไงบ้างไม่ได้เห็นนานเลย ตัวสูงขึ้นปะเนี่ย...นี่ เราส่งพี่มาแข่งไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นแวะมาเที่ยวเล่นที่นี่บ้างเลย” จีโฮพูดเสียงเล็กเสียงน้อยอุ้มแล้วเหวี่ยงร่างบางในอ้อมแขนไปมาเบาๆคล้ายจะเล่นพร้อมทำหน้าแบ๊วเหมือนแมวใส่


“วันนี้ก็มาแล้วไงครับ...ผมเอาของที่พี่สั่งพรีมาให้แล้วนะ รอบนี้ผมแถมมาร์กหน้ามาให้ด้วยนะ หอมมากเลย ฮยองต้องลองใช้นะ”


“อ๊ายยยยยยยยยย ได้มาแล้วเหรอ...ทำไมเก่งอย่างนี้ อยากได้อะไรไม่เคยสั่งแล้วหาให้ไม่ได้เลย พั้นซ์คนเก่งของฮยอง เก่งมากเลย” ปากไม่ชมเปล่าแต่จมูกก็ยื่นไปหอม อีกคนหัวเราะคิกคักพยายามเบี่ยงหลบจนฮู้ดที่คลุมหัวอยู่เลื่อนมากองอยู่ตรงคอ...เรือนผมยาวประบ่าที่ถูกมัดไว้ลวกๆพ้นออกมา เมื่อรวมกับใบหน้าน่ารักนั้นทำให้ดูผ่านๆคล้ายเด็กผู้หญิง


“ค่าส่วนต่างอีกสองหมื่นวอนที่ฮยองให้ไว้ ผมไม่คืนนะ...ของมันหายากอ่ะ”


“อืมไม่เป็นไร เท่าไรเท่ากัน”


“555 พี่น่ารักอ่ะเข้าใจง่ายดี สมเป็นลูกค้าวีไอพีของผมเลย”


“นี่ยังไม่ตัดผมอีกเหรอ ผมยาวมากแล้วนะเรา...ผมยาวแล้วเหมือนเด็กผู้หญิงเกินอ่ะ”


“555 ก็จะตัดอยู่ครับแต่แม่บอกให้รอไปตัดที่แอลเอทีเดียว...ผมจะไปแอลเออาทิตย์หน้าแหละ ฮยองจะเอาอะไรไหม”


“ไม่รู้แฮะ...มีอะไรน่าพรีมั่งอ่ะ”


“อืม...เดี๋ยวคืนนี้ส่งแคตตาล็อกไปให้ฮยองแล้วกันนะ”


บยอลกระพริบตาให้กับบทสนทนาและการเล่นกันระหว่างซิโค่ฮยองกับเด็กน้อยดูโอ้ของแจวอนเป็นภาพที่น่ารักระดับที่เขาไม่คิดว่าพี่คนบ้าที่ตัวเองรู้จักมานานจะเล่นกับเด็กได้น่าเกลียดน่าชังขนาดนี้


“นี่...พี่เป็นลูกค้าน้องเขาด้วยเหรอ ซื้ออะไรกับน้องเขาอ่ะ” คนหน้าดุถามหลังมองดูการเล่นกันได้สักพัก


“กูจะซื้ออะไรก็เรื่องของกูน่า”


“บอกหน่อยไม่ได้เหรอ...เผื่อจะซื้อบ้าง”


“มึงเอาเวลาไปซ้อมให้แข่งแล้วผ่านเข้ารอบกับหาคาทกเวอร์นอนให้ได้ก่อน แล้วค่อยมายุ่งเรื่องกูนะ”


“พี่ก็ให้ผมผ่านเข้ารอบง่ายๆดิ จะได้มีเวลาไปหาคาทก”


“ให้ง่ายๆได้ไง กูเป็นโปรดิวเซอร์ทีมนะ...ถ้ามึงทำไม่ดีแล้วกูให้มึงผ่านง่ายๆ คนเขามิคิดว่ากูลำเอียงเห็นใจน้องในกลุ่มแล้วมาดักตีหัวกูแตกกูจะทำยังไง ไม่ได้มีพยาบาลน่ารักมือนุ่มตัวหอมคอยให้จับคอยกอดแบบมึงนะ”


“โอ๊ย ไอ้เหี้ยฮยอนแทหรือไอ้หมูมันเล่าให้ฮยองฟังวะ” คนถามกุมขมับหน้าแดงสุกเหมือนมะเขือเทศ


“ทำไมต้องอายละครับ...ผมว่าสิ่งที่พี่ทำมันน่ารักออก”


“จริงเหรอ”


“อืม...เมื่อคืนพี่ฮันโซลเล่าให้ฟังว่าพี่บอกจะผ่านเข้ารอบให้ ถ้ามีใครสักคนบอกเราว่าจะชนะเพื่อตัวเขาเองและเพื่อเราด้วยมันน่าดีใจออก พี่ฮันโซลเขาชอบความรู้สึกแบบนั้น ความรู้สึกที่ตัวเองเป็นคนพิเศษน่ะ”


“ถ้าคิดอย่างนั้นก็ฝากบอกพี่ของนายหน่อยสิ ชมพี่ให้เยอะๆเลยนะ”


“จะให้ผมชมก็ได้...แต่ผมคิดตังค์นะ”


“โอ๊ย เป็นเด็กเป็นเล็กเขี้ยวฉิบ”


“โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆหรอกครับ” ซามูเอลเอียงคอมองตอบมาด้วยรอยยิ้มอวดฟันเขี้ยวน่ารักคล้ายไม่จริงจังกับคำที่พูดออกมาแต่คนหน้าดุรับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้หมายความตามนั้นทุกประการ


...เด็กเดี๋ยวนี้น่ากลัว กูเรียนเยาวชนศึกษายังไม่เข้าใจพวกแม่งเลย...


“มาที่นี่แล้วทั้งทีจะไม่ไปเจอแจวอนมันหน่อยเหรอ เอ้า ตายยากเว้ยเฮ้ย พูดถึงก็ออกมาพอดี” ซิโค่ถามพอเหลือบเห็นว่าใครที่เปิดประตูออกจากสตูดิโอมาสูดอากาศหลังจากถ่ายทีเซอร์ก็หนีไปซ้อมคนเดียวอย่างเอาเป็นเอาตายให้ห้องแต่งตัวเลยกวักมือเรียก


แจวอนสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า ใต้เงาหมวกดำที่สวมอยู่มีรอยยิ้มกว้างมอบให้ทุกคนเหมือนเคย ทว่าพอสายตาเหลือบเห็นคนที่ไม่ได้อยู่ในการแข่งขันยืนอยู่ริมฝีปากก็หดลงกลายเป็นเม้มแน่นผิดกับอีกคนที่ยิ่งยิ้มหวานเมื่อเห็นอาการเช่นนั้น


“แซม...นายมา มาได้ไง ทำไมไม่บอกพี่ว่าจะมา คนอื่นก็ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่านายมา แล้วนี่มายังไง มากับใคร ใครมาส่ง อย่าบอกนะว่ามาคนเดียว บ้าน่ามาคนเดียวไม่ได้หรอก หรือพี่ผู้จัดการเขาไปรับนายมาที่นี่ แต่ไม่เห็นฮยองเขาบอกเลยว่าไปรับนายเลยนะ” การพูดใส่แบบรัวเร็วชนิดแทบไม่หายใจด้วยสีหน้าขึ้งตึงทั้งที่ปกตินอกจากเวลาแรปแล้วจะยิ้มเก่ง พูดไม่มากและนอบน้อมทำให้ทั้งโปรดิวเซอร์กับพี่ร่วมทีมถึงกับอ้าปากเหวอ


“555 โห รัวเป็นชุดเลย ทำเหมือนผมจะมาป่วนอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องกลัวนะผมไม่ได้มาหาพี่หรอก พอดีต้องเอาของมาให้พี่จีโฮฮแล้วพี่ฮันโซลมีเรื่องให้ช่วยก็เลยชวนพี่กวักซอกมาด้วย เนี่ย เดี๋ยวพี่กวักซอกมารับผมก็กลับแล้ว”


“พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้นสักหน่อย” เสียงแข็งในตอนแรกกลับอ่อนลงทีละน้อยพร้อมกับการเลียปากสลับเม้มเป็นพักๆเป็นสิ่งที่บยอลได้เห็นตอนที่แจวอนแสดงออกว่าเครียดหลังถูกตำหนิเรื่องความมั่นใจความเป็นพี่ทำให้มือยื่นออกไปจะตบไหล่ปลอบแต่ต้องแปลกใจเมื่อมือเล็กจากเด็กตรงหน้ายื่นออกมาแตะบนบ่าก่อนหน้า


“พี่แต่งตัวแปลกจัง ดูไม่ใช่สไตล์พี่เลยอ่ะ...เสื้อคลุมเหมือนจะไซส์ใหญ่ไป รองเท้าก็ใหญ่กว่าเท้าตั้งสองไซส์ได้ล่ะมั่ง ทีมงานคงจัดให้ใส่ใช่ไหมครับ ดูเหมือนจะใส่ไม่สบายเลย ลำบากแย่เลยเนาะ”


“อืม”


“ทนไหวไหม...ไม่ไหวก็ต้องทนนะ ในสงครามของการแข่งขันไม่มีใครช่วยพี่ได้หรอก โดนเหยียบจมดินก็ต้องลุกขึ้นมาเองนะ”


ตอนแรกก็เหมือนจะดีแต่พอเจอคำพูดแบบตรงไปตรงมาแทนการให้กำลังแม้จะมีรอยยิ้มเล่นเอาคนอายุมากกว่าอีกสองคนที่ฟังอยู่กลอกตาบนไปมา


“พี่รู้อยู่หรอก”


“รู้แล้วก็เลิกคิดเยอะคิดแยะล้านแปดประการสักทีสิครับ นี่อุตส่าห์ไม่คุยไม่มาให้เห็นหน้าแล้วยังจะคิดเยอะกว่าตอนอยู่ด้วยกันอีกเหรอ”


“ก็เพราะนายไม่อยู่ไง...เฮ้อ” คำตอบอ่อนเบาปนมากับเสียงถอนหายใจ


กวักซอกโผล่เข้ามาตรงลานจอดรถที่ทั้งสี่คนยืนอยู่พร้อมหิ้วถังโฟมใส่น้ำแข็งใบใหญ่แล้วโค้งให้กับคนอื่นยกเว้นน้องตัวเองอีกรอบ


“พี่หายไปซื้อน้ำที่ไหนมาถึงนานขนาดนี้อ่ะ”


“ก็ตั้งใจจะซื้อน้ำองุ่นแจกทีมงานเขาด้วย แต่ยี่ห้อที่ไอ้ขี้เก๊กมันชอบไม่มีแถวนี้ นี่วิ่งหาจนหอบเป็นหมาแล้วเนี่ยกว่าจะเจอ” กวักซุกตอบพลางหอบหายใจก่อนจะเปิดฝาหยิบน้ำองุ่นยื่นให้ทั้งโปรดิวเซอร์และผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคน จากนั้นก็วิ่งไปหาทีมงานเอาน้ำองุ่นทั้งลังไปฝาก


“เอ้า ดื่มครับดื่ม น้ำองุ่นร้อยเปอร์เซ็นต์ยี่ห้อนี่อร่อย ดีต่อสุขภาพ ดื่มเข้าไปรับรองเหมือนไอ้แจวอนเลย”


“หล่อเหมือนมันเหรอ”


“เปล่า”


“แล้วอะไร”


“ก็ติดน้ำองุ่นยี่ห้อนี่เหมือนมันไง 5555”


มุกฝืดชนิดหยอดน้ำมันก็ไม่หายแต่คนพูดก็หัวเราะเล่นใหญ่เหมือนขำมาก ทำให้ทั้งบยอลทั้งซิโค่มองหน้าส่งกระแสจิตกันเงียบๆในใจ


...กูต้องหัวเราะใช่ไหม...


“ไงไอ้ขี้เก๊ก...ไหวนะมึง เห็นคาทกมาเป็นปรัชญาอะไรก็ไม่รู้ คนเนื้อสมองน้อยแบบกูไม่เข้าใจหรอก รู้แค่เครียดใช่ไหม อย่าคิดเยอะเว้ย แดกน้ำองุ่นของโปรดมึงเข้าไปจะได้ดีขึ้น” มือใหญ่หนาของกวักซุกตบเข้าที่หลังยังคงหัวเราะอวดฟันแทบจะเฉาะไหล่คนตัวสูง “แล้วนี้จะกลับยังไอ้ลูกหมา...พี่หิวข้าวแล้วนะ วันนี้เลี้ยงเนื้อพี่ได้ปะ”


“รู้แล้วครับ” เด็กคนเดียวในวงตอบฮยองร่วมค่ายตัวเองแล้วหันมาโค้งให้กับอีกทาง “วันนี้ขอบคุณมากนะครับ ผมกลับแล้วนะครับ”


การอำลาเกิดขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่โผล่พ้นจากชายแขนเสื้อตัวโคร่ง กวักซุกเดินนำออกไปก่อนปล่อยให้เด็กน้อยแจกยิ้มกว้างให้กับผู้ใหญ่ทั้งหมดที่อยู่ตรงลานพร้อมกับทีมงานที่เดินมาเรียกทั้งโปรดิวเซอร์และผู้เข้าแข่งขันเพื่อเตรียมตัวถ่ายทำ แจวอนยังคงอ้อยอิ่งอยู่ตรงลานทำให้บยอลต้องบอกซิโค่ให้ตามทีมงานเข้าไปก่อนเพราะไม่อยากทิ้งน้องที่ดูเครียดๆอยู่ไว้คนเดียว


“ไอ้แจวอน...เร็วๆ” เขาตะโกนเรียกอยู่ตรงหน้าประตูสตูดิโอขณะมองคนตัวเล็กที่ทำท่าจะก้าวตามพี่ชายตัวใหญ่หนาที่มาด้วยกันแต่ก็เปลี่ยนใจหันกลับมามองดูโอ้ของตัวเองพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์หยิบลิปมันส่งให้แต่สักพักก็เห็นคนน้องถอนหายใจหยิบลิปมันมาเปิดฝาทาปากให้คนพี่


และไม่ทันจะได้ตะโกนเรียกเป็นหนที่สอง เขาก็เห็นหนุ่มดอกไม้ของรายการก้มหน้าลงไปหาคนที่ทาปากให้เมื่อครู่อย่างเร็วแล้ววิ่งกลับออกมาพลางเลียริมฝีปากที่เหยียดกว้างด้วยสีหน้าที่คนโตกว่ารู้สึกว่าอารมณ์ดีกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมาตลอดการแข่ง


“Damn it! I hate you so much” เสียงยังไม่แตกดีของเด็กอายุสิบสี่ตะโกนไล่หลัง


“เกลียดเหมือนกัน...แต่รักมากกว่า” ดูโอ้คนพี่หันไปตะโกนตอบกลับพลางเลียริมฝีปากของตัวเองที่แย้มกว้างอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี โดยคนตาดุทำได้แค่กระพริบตามองทั้งคู่อย่างงงๆมึนๆ


“เฮ้ย...พี่ยังอยู่เหรอ” แจวอนชะงักตาโตด้วยความตกใจใส่คนเป็นพี่ที่ยืนกลอกตาไปมาพร้อมกับอาการเท้าตายก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาจุ๊ปาก


“เมื่อกี้มึง...”


“พี่...อย่าพูด”


“เออะ...กู กูจะพูดยังไงดี”


“ไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูดครับ แล้วก็อย่าบอกใครเรื่องนี้นะครับ”


“คือ”


“ผมพูดจริงนะ...เขาไม่ชอบให้ผมทำแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นแล้วถ้ามีใครเอาไปพูดจนรู้ไปถึงเขาผมตายห่าแน่ ทุกวันนี้ก็โดนรำคาญจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”


“พวกมึง คือ แบบว่า...จริงจังใช่ปะ”


“ผมอ่ะจริงจังนะแต่ไม่รู้ว่าเขายังไง”


“เด็กมากเลยนะ”


“ก็ไม่ได้เด็กอย่างที่เห็นขนาดนั้นหรอกครับ ถึงจะชอบเล่นเป็นเด็ก คิดเป็นเด็กบ้างแต่เขามีความเป็นผู้ใหญ่อยู่ในตัวแบบที่บางครั้งก็เหมือนจะโตกว่าผมด้วยซ้ำ เขาตรงไปตรงมากับผมเสมอ เวลาอยู่ด้วยกันผมรู้สึกเป็นตัวเอง เขารู้จักตัวตนผมดีและยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นแม้แต่สิ่งที่คนอื่นอาจจะไม่ชอบใจ...เขาสำคัญสำหรับผม” คนอ่อนกว่าพูดถึงใครอีกคนด้วยแววตาที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง


“เดี๋ยวนะ ตอนแรกกูนึกว่ามึงกับพี่ฮันเฮดูๆกันอยู่ เห็นเวลาคุยกับฮยองเขามึงก็ถึงเนื้อถึงตัวแถมกูก็ได้ยินพี่เขาพูดถึงมึงในคาทกกับวงเหล้าแม่งอย่างบ่อย”


“มือแรปเปอร์มันก็แบบนี้ปะวะพี่ บางทีไปจับไปแตะผมไม่คิดอะไรเลยเห็นเป็นพี่เป็นเพื่อนจริงๆพี่ฮันเฮเขาก็ดีหรอกแต่บางทีมันเหมือนพี่เขายังไม่ได้คิดจะหยุดกับใคร แล้วผมก็มีเป้าหมายของผมอ่ะ แต่ยังไงซี้กันไว้มันก็ดีไม่ใช่เหรอ เวลาใครออกผลงานใหม่มาจะได้ช่วยกันขายของ รายการผีนี้มันอุตส่าห์ตัดต่อปูมาขนาดนี้ไม่คิดต่อยอดแม่งเสียดายของตาย”


“สันดานพ่อค้าสุดอะไรสุด”


“555 ไม่ได้หรอก ผมก็มีคนต้องเลี้ยงนะ”


“แหม มีคนต้องลงต้องเลี้ยง อะไร อะไร หัวเราะใหญ่เลย อารมณ์ดีไวไปไหมมึง”


“ก็เหมือนพี่แหละ...แค่เด็กน้อยของพี่มาอ้อนก็อารมณ์ดีขึ้นมาเลยไม่ใช่เหรอครับ นี่มีฝากของให้ด้วยใจพี่คงอยากตะโกนบอกชาวโลกแล้วใช่ไหมล่ะ”


“อย่างน้อยกูก็ไม่ทำอย่างนั้นแล้วตะโกนบอกว่ารักเขาเหมือนมึงหรอก โอ๊ย นั่นสิบสี่เองนะมึง”


“555 ย้ำจังเลยฮยอง สิบสี่แล้วยังไงครับ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ชั่วขนาดนั้น”


“กูยังไม่ทันด่าอะไรเลยนะ”


“ดูหน้าก็รู้ล่ะว่าคิดโครตไกล...ใจเย็นๆนะครับ จะสิบสี่หรือสิบแปดก็เหมือนกันแหละ ยังไงก็ต้องรอ จะมาทำตามใจตัวเราเองไม่ได้นะครับ เขายังเด็ก คิดถึงคุกเอาไว้นะ คิดไว้เยอะๆ”


“ไอ้เหี้ยกูไม่ได้คิดอะไรเลยนะ”


“หูแดงขนาดนี้ ผมว่าคิดชัวร์ แต่เวอร์นอนมันก็สวยอะนะ ผมเข้าใจ” พอรู้สึกดีขึ้นคนน้องก็กลับมาแซวอีก


“ไอ้ห่าแจวอน มึงนี่แม่ง เดี๋ยวกูเอาเรื่องเมื่อกี้ไปแฉนะ”


“ถ้าพี่แฉผม...ผมจะแฉฮยองกลับอ่ะ”


“กูมีอะไรให้แฉ”


“อย่าให้ผมเอาแชทคาทกที่พี่ครวญหาเวอร์นอนออกมาประจานนะครับ”


“ไอ้เหี้ย...นี่กูคุยกับน้องหรือเสือวะไว้ใจไม่ได้เลยแม่ง”


“ถ้าไม่อยากโดนคนอื่นเรียกอภิมหากากก็เงียบๆเรื่องของผมไว้นะครับ”


“เออ กูไม่พูด มึงก็อย่าเอาเรื่องกูไปแฉนะว้อย...แล้วนี่ยังไง หายเครียดแล้วใช่ไหม”


“ก็เครียดอยู่แหละแต่ดีกว่าตอนแรกเยอะแล้ว”


“ถ้าตกรอบจะทำยังไงวะ”


“ก็ทำเต็มที่แล้วถ้าตกก็ต้องตกแหละ อาจจะเสียดายนิดหน่อยที่จะไม่ได้สนุกกับการแข่งด้วยกันแล้ว แต่ยังไงเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันข้างนอก ต้องมีโอกาสร่วมงานกันอีกแหละ”


“พูดเหมือนเตรียมใจมาแล้ว”


“ที่จริงผมอยากเข้ารอบมากเลยนะฮยอง แต่ถ้ามันไม่ผ่านมันก็ไม่ใช่จุดจบของผมสักหน่อย แค่อย่างน้อยยังมีคนคิดว่าผมเก่งที่สุดสำหรับเขา มีคนชอบผมเพราะงั้นผมจะไม่หยุดก้าวไปข้างหน้าแค่เพราะตกรอบหรอกนะ”


“โครตหล่อเลยไอ้ห่า ความคิดมึงก่อนหน้านี้กับตอนนี้นี่พลิกหลังตีนเป็นหน้ามือเลยนะ”


“555 แล้วพี่อ่ะถ้าไม่ผ่านจะทำยังไง”


“ไม่มีไม่ผ่านอ่ะ..ยังไงกูต้องผ่านเข้ารอบแน่อยู่แล้ว”


บยอลประกาศออกมาอย่างมั่นใจ...กำลังใจมาเต็มขนาดนี้แถมความมั่นใจและการซ้อมที่ผ่านมาก็ได้รับคำชมดีเยี่ยม ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาต้องผ่านเข้ารอบ



You Might Also Like

0 Comments