BITTER SWEET : CHAPTER TEN

18:37


เสื้อผ้าจากในตู้เสื้อผ้าถูกโยนออกมากองอยู่เต็มเตียง ตากล้องแพลนกล้องจากกองเสื้อผ้าไปยังคนที่สวมกางเกงยีนส์พอดีตัวสีเข้มกำลังกลัดกระดุมเสื้อยีนส์ตัวเก่งของตัวเองอยู่หน้ากระจกก่อนจะใช้มือเซ็ตผมให้เข้าทรงพร้อมฉีดน้ำหอมขวดตามจุดที่ทำให้กลิ่นหอมอวลนานที่สุด


“ต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่หมดเลยเหรอครับ”


บยอลชะงักมือที่ปัดผมหน้าตัวเองละสายตาจากกระจกเหลียวมาทาง PD กับตากล้องสองคนที่อยู่ในห้องนอนถ่ายทำภาพของเขาอยู่


“ก็ออกไปตะล่อนมาทั้งวันแล้วเสื้อมันก็เก่าเลยต้องเปลี่ยน”


“แต่งตัวดีจังครับ ดีกว่าตอนไปแข่งอีกนะครับ”


“ จะบอกว่าที่ผ่านมาแต่งตัวไม่ดีเหรอครับ” คนพูดเริ่มรู้สึกขุ่นในใจยังมีแก่ใจกระแทกเสียงลงครับในตอนท้าย


“ดีกว่าเยอะเลยครับ เพราะต้องไปเจอเวอร์นอนหรือเปล่าเลยแต่งตัวดี”


คราวนี้คนถูกถามแค่ย่นคิ้วไม่ยอมตอบแต่เดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ แกะลูกอมมะนาวที่เหลืออยู่บนโต๊ะอมไว้ในปาก


“คิดว่าแต่งตัวแบบนี้เวอร์นอนจะชอบไหมครับ”


“มึงไม่ถามสักเรื่องได้ปะ”


ตากล้องกับ PD เกิดอาการชะงักทันทีที่ถูกสวนออกมาแบบนั้น...นึกว่าสไนเปอร์ไอดอลจะไม่หลุดปากแต่สุดท้ายก็ทำให้ทางทีมงานต้องมีงานเซ็นเซอร์เพิ่มขึ้นจนได้


“พูดคำหยาบออกอากาศไม่ได้นะครับ”


“ตัดต่อกันเก่งไม่ใช่เหรอครับ ก็ตัดมันออกไปสิ”


“พอพูดออกมาแบบนี้แล้วไม่อยากตัดออกเลยครับ”


“5555 ไม่ตัดออกเดี๋ยวก็โดนปรับหรอกครับ”


“ระหว่างให้รายการโดนปรับกับโดนแคนเซิลนัดกับเวอร์น่อน จะเลือกแบบไหนดีกว่ากันครับ”


พอโดนตอกกลับมาเท่านั้นหน้าของคนอารมณ์ดีที่แหย่ทางทีมงานไปเมื่อครู่ก็ถึงกับเครียดเคร่งขึ้นมาทันควัน ในใจสบถออกมาคำ


...เชี้ย PD…


การถ่ายทำในห้องนอนจบลงก่อนจะถูกย้ายไปอยู่ในรถยนต์แทน บยอลนั่งประจำตำแหน่งคนขับโดยมีตากล้องนั่งอยู่ด้านข้างและ PD นั่งอยู่ข้าง เมื่อเลี้ยวรถจากหน้าที่พักออกไปยังท้องถนนใหญ่ก็เจอกับสภาพการจราจรที่ติดขัดอย่างแสนสาหัญ ตาสีชาเหลือบยังนาฬิกาในรถ


...เกือบทุ่มแล้วจะไปทันสองทุ่มไหมวะ...


ขณะที่แอนดัพยังติดแหง็กบนถนน รถตู้คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดหน้าร้านกาแฟสไตล์อินดัสเตรียลเท่ห์ๆกลางเมียงดง เด็กหนุ่มลูกครึ่งผมยักศกสีน้ำตาลสวยสวมเสื้อยืดลายทางขาวดำกับกางเกงยีนส์ทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงตัวโคร่งก้าวเท้าลงจากรถสะพายกระเป๋าเป้โค้งให้ผู้จัดการที่ลงมาส่งก่อนจะเดินเข้าไปในร้านโค้งให้กับ PD ตัวผอมชะลูดสวมแว่นตาดำกับตากล้องที่นั่งรออยู่


“มาแล้วเหรอครับ มาที่นี่ยังไงครับ”


“พี่ผู้จัดการขับรถมาส่งครับ”


“วันนี้ทราบแล้วใช่ไหมครับว่า ทางรายการจะให้แอนดัพขับรถไปส่ง”


“อ้อ ทราบครับ”


“แต่แอนดัพยังไม่มานะครับ คิดว่าเขาจะเบี้ยวนัดไหมครับ”


“ก็อยากให้เบี้ยวอยู่นะครับ 5555”


PD ตัวอ้วนที่อยู่อีกฝั่งมองภาพถ่ายทอดสดจากเมียงดงผ่านไอแพดแล้วเงยหน้าไปยังคนที่ขับรถที่พยายามเปิดเพลงฟังให้อารมณ์สงบแต่เหมือนไม่ได้ผล


“รถติดมากคิดว่าจะไปทันไหมครับ”


“ไม่รู้...ไม่ได้เป็นญาติกับจราจร”


“เวอร์นอนบอกว่าคุณจะเบี้ยวนัดครับ”


“ไอ้เด็กเปรต” ฝ่ายถูกถามสบถออกมาคำ ข้อมือถูกพิมพ์ป้อนเข้าไปหายัง PD ผอมที่อยู่คนละฟากกัน เมื่อบอกให้กับเด็กหนุ่มที่รออยู่ฟังก็มีเสียงหัวเราะหลุดออกมา


“เด็กเปรตเลยเหรอครับ โห พี่เขาด่าผมแรงจังครับ”


“คิดว่าถ้าเจอหน้ากันจะทำอะไรเป็นอย่างแรกครับ”


“อยากต่อยพี่เขาทีหนึ่งครับ ผมต่อยพี่เขาได้ไหมครับ”


“ไม่ได้ครับ เดี๋ยวต้องไปโรงพัก”


“งั้นถามทำไมอ่ะครับ 555”


ชายหนุ่มกดปิดเพลงทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นหูลอดมาจากด้านหลังเลยเหลียวไปมอง คราวนี้เสียงสดใสของเด็กคนนั้นก็เข้ามาเต็มหู ฟันเริ่มขบแรงบนริมฝีปากเช่นเดียวกับมือที่เริ่มตบพวงมาลัยอย่างหงุดหงิด หางตาเห็นตากล้องยังถ่ายทำอยู่อยากจะเอามือดันกล้องปิดไปข้างแต่ก็ทำได้แค่ฮึดฮัด


“คิดไหมว่าถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อคงไม่สาย”


“ก็นิดหน่อย”


“อยากขอโทษเวอร์นอนที่ต้องรอไหมครับ”


“อา แม่งขอเหรอ”


“ยังไม่ได้ขอครับ แต่คิดว่าต้องรอนานแน่ๆ”


“เออ งั้นก็ไม่ต้องถาม เดี๋ยวเจอแม่งแล้วจะขอโทษเอง” เสียงเข้มเริ่มหงุดหงิดเพิ่มขึ้นทุกที ดวงตาสีชาจิกท้ายรถคันหน้าเหมือนกับจะยิงเลเซอร์ทำลายรถตรงหน้าไปให้หมด


...รถแม่งจะติดเหี้ยอะไรหนักหนาวะ...


ฮันโซลพิงคอกับพนักเก้าอี้บุหนังพลางไถหน้าจอไอแพดของตัวเองไปมา...การรอคอยหนึ่งชั่วโมงเต็มและมีแนวโน้มว่าจะต้องรอต่อไปอีกอย่างไม่มีสิ้นสุดทำให้เริ่มเบื่อ แม้แต่ตอนที่ตอบคำถามของทีมงานที่สัมภาษณ์ความรู้สึกของการรอคอยใบหน้านวลขาวนั้นกลับเรียบตึงและไร้รอยยิ้มไม่เหมือนทุกครา ห้วงเวลานั้นทีมงานหรือแม้แต่คนหน้าดุซึ่งมองจอไอแพดที่ PD ฝั่งตัวเองส่งให้ดูหลังจากเข้าซองจอดรถได้รับรู้ถึงอารมณ์มาคุที่ใกล้จะปะทุเต็มที


แอนดัพปิดประตูกดล็อกรถแล้วเดินตรงเข้าไปในร้านกาแฟที่มีทีมงานและเด็กคนนั้นรออยู่ แต่พอเท้าล่วงผ่านประตูกลับไม่กล้าเดินต่อได้แต่จดจ้องอยู่ตรงเคาน์เตอร์จนทีมงานต้องเชิญให้เข้าไปข้างในเลยจำใจต้องเดินต่อ ตรงโต๊ะด้านในสุดของร้านฮันโซลนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ โกโก้เย็นบนโต๊ะเกลี้ยงจนเหลือแต่น้ำแข็งที่ละลายมารวมกับช็อกโกแลตก้นแก้ว


“สวัสดี” คนโตกว่าทักทายพลางยกมือออกไปอย่างประดักประเดิด...ทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกแปลกไปพร้อมกัน


“ครับ สวัสดี”


“อา พอดีรถติดมากเลย รอนานไหม”


“คิดว่าเวลาหนึ่งชั่วโมงสามนาทียี่สิบเจ็ดวินาทีสำหรับพี่มันนานไหมครับ” การบอกเวลาอย่างละเอียดยิบทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียถึงกับไปต่อไม่ถูก


“ขอโทษ” เสียงเข้มค่อนข้างเบาหลุดพูดออกมา


“บริษัทของผมสอนว่า เราต้องตรงต่อเวลา...ผมเองก็ไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา ไม่ชอบไปสาย ไม่ชอบรอใครและไม่อยากให้ใครรอผมด้วย แต่เหมือนจะไม่มีใครบอกพี่นะครับว่าไม่ควรมาสาย” เด็กหนุ่มเหลือบนัยน์ตาสีน้ำตาลสวยจ้องไปยังคนที่หลบตามองไปอีกทางสวมบทโหดชนิดที่ทั้งทีมงานก็คาดไม่ถึง


“พี่ก็ไม่ได้อยากมาสายปะวะ” พอถูกจ้องแรงๆก็ถึงกับตะกุกตะกัก


“พูดขอโทษไม่เป็นเหรอครับ”


“ก็พูดไปแล้วเมื่อกี้นี้ไง”


“ผมไม่ได้ยิน” เสียงแข็งจากคนอ่อนกว่ากระแทกเข้าใส่เล่นเอาฝ่ายตรงข้ามกลืนน้ำลายเฮือกเพราะไม่เคยเห็นมาดแบบนี้มาก่อน


“เออ พี่ขอโทษด้วยแล้วกันนะ”


“ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยครับ”


“ขอโทษนะ”


“อา ฟังแล้วห้วนจังเลยครับ”


“โวะ แม่ง”


“อ๊ะจะสบถเหรอครับ ผมจะได้กลับ” มือขาวดึงสายกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้าง


“เปล่า พี่ไม่ได้สบถแค่พูดกับตัวเอง”

“555 เหรอครับ” เสียงหัวเราะหลุดสดใสหลุดออกมาทำให้คนฟังเริ่มใจชื้น แต่พอเห็นหน้าที่ยังนิ่งงันเหมือนยังไม่หายโกรธคนเป็นพี่ก็เสยผมเหมือนทำตัวไม่ถูกจนทีมงานต้องบอกให้นั่งลงก่อนถึงกล้านั่ง


“เดี๋ยวเราจะถ่ายทำแบบลองเทคนะครับแล้วจะไปสัมภาษณ์ความรู้สึกของแต่ละคนทีหลัง...ส่วนนี้เราไม่มีสคริปต์นะครับ ถ้ามีอะไรอยากจะคุยกันสามารถคุยได้เลย ขอแค่อย่าใช้คำหยาบคายหรือทำร้ายร่างกายกันนะครับ” PD เริ่มอธิบายวิธีการถ่ายทำต่อจากนี้


แอนดัพลอบมองเสี้ยวหน้าหวานด้านข้างของคนตรงข้ามที่ฟังทีมงานอธิบายพลางใช้มือทัดผมไว้ข้างหู...ดูเพลินตาเสียจนไม่รู้ตัวเลยว่าถูกดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายเหมือนดาวคู่นั้นตวัดมาหาเมื่อไหร่


“ผมจะไปกินซุนแดนะ มีร้านเจ้าอร่อยอยู่แถวนี้ ฮยองกินได้ใช่ไหม”


“กินได้แต่ไม่ค่อยชอบ” อ้อมแอ้มตอบไปโดยไม่ยอมสบสายตา


“เหรอครับ งั้นก็ไปกินซุนแดกันแหละเนาะ”


“นี่ หูหนวกเหรอ” ความปากไวทำให้คำนั้นหลุดจากปากเลยถูกตาคู่สวยเขม่นมองคล้ายคาดโทษ


“โมโหเหรอครับ”


“ก็ไม่ได้...”


“ทั้งที่ปล่อยให้ผมรอตั้งหนึ่งชั่วโมงสามนาทียี่สิบเจ็ดวินาทียังมีหน้ามาโมโหผมได้อีกเหรอครับ”


“มันก็...เออ พี่รู้แล้วนายอยากกินอะไรก็กินไปเถอะ”


ฮันโซลเลิกคิ้วให้กับผู้ชายโตกว่าที่นั่งก้มหน้าลูบต้นคออย่างคนที่ยอมหมดแล้วทุกสิ่งด้วยรอยยิ้มกว้างรู้สึกขำแต่ต้องกลั้นเอาไว้จนไหล่ทั้งสองข้างสั่น ทว่าพอเขาเงยหน้าก็ทำเป็นเม้มริมฝีปากตีหน้าเครียด


“ดีครับ...งั้นเราก็ไปกันเถอะ” เด็กหนุ่มสรุปความหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่วางบนเก้าอี้ข้างตัวจะสะพายแต่มือหยาบใหญ่ของอีกคนยื่นมาดึงไปก่อน


“พี่ถือให้นะ”


คนอ่อนกว่าปรายตามองคนที่คว้าสายกระเป๋าไปสะพายไหล่ข้างหนึ่งและยืนรอให้เขาเป็นฝ่ายเดินนำทางไปยังร้านซุนแดเจ้าอร่อย ทั้งสองคนเดินออกจากร้านกาแฟโดยมีตากล้องและทีมงานอีกสองคนเดินตามหลังถ่ายทำกิจกรรมทั้งหมดที่เกิดขึ้นเอาไว้


แอนดัพก้าวเท้าขึ้นบันไดแคบของร้านซุนแดเล็กๆที่คล้ายจะอยู่ในซอกตึกที่เด็กประสาทนำทางมาและทรุดลงนั่งบนเบาะที่ปูบนพื้นหน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวใหญ่ นั่งมองอีกฝ่ายหยิบเมนูที่วางอยู่มาเปิดดูและสั่งอาหารอย่างชำนาญเหมือนมาเป็นประจำก็เอ่ยปาก


“มาร้านนี้บ่อยเหรอ”


“อืม”


“ทำไมชอบกินซุนแดอ่ะ...เด็กแบบนายไม่น่าชอบอะไรแบบนี้”


“ก็เคยมากินตอนไปถ่ายรายการ แล้วอร่อยดีก็เลยกินมาเรื่อยๆ”


“แล้วปกติมากินกับใคร”


“ก็...” คนที่จดจ่อกับรายการอาหารในมือลากเสียงยาวก่อนจะเหลือบตามองมา “เรื่องนั้นผมไม่จำเป็นต้องบอกฮยองหรอกมั่งครับ”


ประโยคเรียบง่ายประโยคเดียวทำอีกคนสะอึกไอออกมาแบบไม่มีเหตุผล...นี่ใช่คนเดียวกับเจอกันในรายการและที่หายามาให้แทบโบกมือไล่ตรงหน้าต่างที่หอแน่เหรอวะ


“เออ พี่สั่งโซจูได้ปะ”


“ไม่ได้ครับ”


“ทำไมล่ะ”


“ทีมงานไม่ได้บอกฮยองเหรอครับว่า วันนี้ต้องขับรถไปส่งผมที่หอ”


“ห๊ะ ไปส่ง...ไปส่งอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าจะต้องไปส่งด้วย”


“ตอนนี้ก็รู้แล้วนี้ครับ เพราะงั้นกินซุนแดไปนะครับ” บอกจบก็ขยับให้เจ้าของร้านที่ยกซุปซุนแดหม้อใหญ่พร้อมเครื่องเคียงและชาวเปล่า อีกด้านมีซุนแดจานเล็กอีกสองจานกับข้าวสวยรวมทั้งน้ำชาเขียวเย็นสองแก้ววางลงบนโต๊ะ


นิ้วเรียวขาวจับตะเกียบคีบเอาซุนแดเปล่าไว้บนข้าวแล้วตักน้ำซุปร้อนๆใส่ชามแล้วก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นของตัวเองพลางเหลือบมองคนที่นั่งจิบน้ำชาอยู่ตรงข้ามเป็นระยะ


“กินข้าวมาแล้วเหรอครับ”


“เปล่า”


“แล้วทำไมนั่งมองเฉยๆ จะไม่กินเหรอครับ”


“พี่ไม่ชอบกิน”


“ว้า ว่าจะป้อนสักหน่อยนะเนี่ย” คนพูดคีบซุนแดมาหาไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็หันกลับมาใส่ปาก “ผมล้อเล่นนะ ผมไม่กล้าป้อนหรอกเดี๋ยวโดนต่อย”


“เหอะ” เสียงในลำคออีกคนหลุดออกมา


“ฮยองจะไม่กินจริงๆเหรอ”


“ไม่”


“อา พี่เป็นคนแบบนี้เองสินะ”


“แบบไหน”


“ไม่ชอบอะไรก็ไม่ชอบไว้ก่อนทั้งที่ยังไม่ทันได้ลองหรือรู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี...ก็เหมือนซุนแดนี้ ยังไม่ทันลองกินเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่อร่อย”


“มันก็...”


“ถ้าฮยองตัดสินทุกอย่างแบบนี้ก็เหมือนที่ฮยองตัดสินผมอ่ะ...ผมน่ะรักการแรปมากเลยนะ ไม่สิ ต้องบอกว่า รักดนตรีทั้งหมดนั้นแหละ ผมพยายามหนักมากเพื่อจะมายืนตรงนี้ ผมแลกแทบทุกความสนุกในชีวิตเพื่อความฝันของผม ไม่ว่าจะไอดอลแรปเปอร์หรือแรปเปอร์ใต้ดินมันก็ลำบากไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกนะ ฮยองเองก็เคยร่วมงานกับไอดอลนิ พี่ลิซซี่ก็สังกัดเดียวกับผมนะ แล้วพี่ก็มีเพื่อนเป็นไอดอลตั้งเยอะถ้าจะไม่ชอบไอดอลมันก็เรื่องของฮยองเถอะ ผมไม่แคร์ด้วยถ้าฮยองจะมองไอดอลหรือผมไม่ดี เพราะผมรู้ว่าผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ถ้าไม่พอใจจะด่าผมก็ด่ามาได้เลยนะ ผมจะกินต่อล่ะ”


แอนดัพกระพริบตาปริบพลางเลียริมฝีปากให้กับทุกประโยคที่กระแทกเข้ามาให้สำเหนียกถึงการกระทำของตัวเอง มือวางแก้วชาเย็นบนโต๊ะแล้วเรียกคนตรงหน้า


“นี่”


อีกฝ่ายไม่สนใจต่อคำเรียกยังคงก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างหิวโหยเพราะใช้แรงหมดไปกับการซ้อมและการขึ้นเวทีรายการเพลงไปแทบหมด


“เฮ้ย เงยหน้ามาหน่อยดิ”


“ผมกินอยู่”


“น่า เงยหน้าขึ้นมาแป้บเดียว”


ฮันโซลเลียริมฝีปากที่มีเศษอาหารติดอยู่แล้วเงยหน้ามองไปยังคนตัวกว่าที่พยายามดึงแก้มและปากของตัวเองแรงๆจนหน้าแดงไม่ต่างจากดื่มเหล้า


“พี่ทำอะไรอ่ะ” เสียงที่ถามมายังเย็นชา


“ก็ดึงแก้มลงโทษตัวเองที่ด่านายไง...พี่มันเป็นพวกปากหมาอ่ะ ขอโทษนะ” การไม่มีสคริปต์ทำให้ทุกการกระทำออกมาจากใจล้วนๆ แม้จะมีกล้องถ่ายทำแต่ก็มีหลายครั้งที่หลงลืมไปว่ามีอยู่


...เขาทิ้งศักดิ์ศรีบ้าบอคอแตกนั้นไปหมดเพียงแค่อยู่ตรงหน้าเด็กคนนี้...


“ทำแบบนี้แล้วคิดว่าผมจะหายโกรธเหรอ”


“ก็รู้แหละว่าโกโก้กับคำขอโทษมันไม่พอ พี่เลย เออ เอาซีดีเพลงของพี่มาให้นายด้วยนะ เป็นซีดีคนละแผ่นกับที่เคยให้ไปก่อนหน้านี้น่ะ”


“คิดว่าผมอยากได้ซีดีของฮยองมากนักเหรอครับ”


“ก็ไม่รู้สิ แต่รับไว้ไม่ได้เหรอ” นัยน์ตาสีชาประสานกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนมีแววเว้าวอน “ถึงพี่จะไม่ใช่ไอดอลแต่ใน Buckwilds พี่ก็ดังพอตัวเลยนะแล้ว CD พวกนี้บางอันมันไม่มีขายแล้วแต่พี่เอามาให้นายเลยนะ”


กองมิกซ์เทปและอัลบั้มอย่างเป็นทางการถูกยื่นมาตรงหน้า ทว่าอีกฝ่ายกลับมองมันนิ่งโดยไม่ยื่นมือออกไปรับ


“ผมรับไว้ไม่ได้อ่ะ”


“โวะ ทำไมไม่ได้วะ” ฝ่ายตั้งใจหามาให้หน้าเสีย


“เมื่อกี้พี่ตะคอกผมเหรอครับ”


“เปล่า เฮ้อ พี่หาจากในบ้านมาเลยนะ เหลือแผ่นสองแผ่นพี่ก็หยิบมาให้ นายจะรับไว้ไม่ได้จริงๆเหรอ”


“จะให้ซีดีกันทั้งทีไม่เห็นเซ็นต์อะไรให้เลยอ่ะ ให้กันทื่อๆแบบนี้เวลาผมเอาไปบอกใครว่า ฮยองหาซีดีมาให้เองกับมือใครเขาจะเชื่อ ฮยองเซ็นต์ก่อนสิแล้วผมจะรับไว้”


ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากล้วงมือและตบไปบนกางเกงหาปากกากับกระดาษแต่ลืมไปว่าไม่ได้ติดอะไรมาเลยนอกจากกุญแจรถ โทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์


“อา...พี่ไม่ได้พกกระดาษกับปากกามา”


“งั้นก็เอาของผมไปแล้วกัน...เซ็นต์ดีๆนะครับ ถ้าฮยองเขียนด่าผม ผมทิ้งจริงๆนะ”


“ใครจะไปกล้า” คำพูดลอยๆหลุดออกมาจากปาก มือใหญ่หยาบรับปากกากับกระดาษโน้ตจากอีกคนมาแล้วไล่เซ็นต์ชื่อบนปกและเขียนข้อความแปะไปด้านในซีดีแต่ละแผ่นอย่างตั้งใจโดยไม่รู้ว่า เด็กที่นั่งกินข้าวทำเหมือนไม่แยแสอะไรแอบปรายตามองและยิ้มกับชามข้าวอยู่ตลอด


...พี่เขาตลกจัง...


“คราวก่อนพี่ฝากซีดีให้พี่ชายหน้าสวยของนายไปอ่ะ ได้รับหรือเปล่า” เขาถามทั้งที่ยังยุ่งกับการเขียนข้อความ


“ซีดี...ซีดีอะไรอ่ะครับ”


“พี่เขาไม่ได้ให้นายไว้เหรอ” ครั้งนี้คนถามเงยหน้าขึ้นมาหา


“อ้อ พี่เขาเอามาให้แต่ผมไม่รู้ว่าใครให้มาก็เลยกองไว้บนหัวเตียงอ่ะ”


“อา มิน่าล่ะ” คนตาดุว่าพลางถอนหายใจยาว...รู้สึกโล่งใจอยู่เหมือนกันที่รู้ว่า เจ้าตัวยังไม่ได้เปิดอ่านเพราะถ้าเปิดแต่ไม่ยอมแอดมาหาทั้งที่เขียนช่องทางการติดต่อสื่อสารไปหมดทุกช่องทางเขาคงเสียใจ


“มิน่าอะไรครับ”


“เปล่า...เอ้า นี่พี่เซ็นต์เสร็จแล้วนะ” พูดพลางยกซีดีทั้งกองไปตรงหน้า


“เซ็นต์เสร็จแล้วก็กินข้าวด้วยครับ...นี่ผมปราณีพี่มากแล้วนะที่สั่งซุปซุนแดมาให้อ่ะ ปกติผมไม่สั่งมาหรอกนะแต่กลัวพี่หิวตายเลยสั่งของกินง่ายมาให้ก่อน นี่ผมตักให้แล้วต้องกิน ห้ามบอกว่าไม่ชอบนะ ถ้าพูดเมื่อไหร่ผมปาซีดีพี่ทิ้งเลยอ่ะ” ฮันโซลออกคำสั่งปนข่มขู่กลายๆ วางซุปซุนแดที่ตักใส่ชามของอีกคนวางตรงหน้า


แอนดัพเม้มริมฝีปากให้กับใบหน้าและสายตาหวานที่ดุขึ้นมาทันทีที่พูดเรื่องอาหาร มือจำใจต้องหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปเข้าปาก รสสัมผัสของน้ำซุปกับเนื้อหมูที่นุ่มลิ้นผสมกับซุนแดบนลิ้นนั้นกลมกล่อมจนคนไม่ชอบกินถึงกับประหลาดใจถึงกับกินร่วมกับข้าว


“อร่อยไหมครับ”


“ก็ดีนะ”


“เห็นไหม ผมบอกแล้ว ยังไม่ได้ลองกินแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่อร่อย”


รอยยิ้มกว้างและดวงตาทอประกายสดใสกลับมาปรากฏบนดวงหน้าขาวละเอียดเป็นครั้งแรกของวันทำให้หัวใจของคนอายุมากกว่ากระตุกรัวจนหลุดยิ้มออกมาด้วย บรรยากาศตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อยพร้อมกับบทสนทนาที่เปลี่ยนเป็นพูดถึงเรื่องการแข่งขันซึ่งต่างฝ่ายต่างขอโทษกันเพื่อแก้ประเด็นปัญหาที่ผู้ชมทางบ้านคาใจ ก่อนที่ตากล้องกับทีมงานจะขอพักกันชั่วคราวเพื่อกินข้าวเช่นกัน ทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันเงียบๆอีกพักหนึ่ง คนไม่ชอบซุนแดมาก่อนหน้านี้ยกชามซดซุปซุนแดจนหมดก็เริ่มพูดต่อ


“ออกอากาศไปเป็นยังไงบ้าง”


“ก็ไม่เป็นไงครับแค่โดนด่า...จะว่าไปก็โดนหนักเลยแหละ อาจจะน้อยกว่าที่ฮยองโดนด่าเรื่องเหยียดเชื้อชาติอ่ะ เรื่องนั้นเรื่องใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ”


“นายก็รู้ว่าพี่ไม่ได้เหยียด...คนอื่นเขาแปลเนื้อหาเพลงพี่ผิด”


“รู้แล้ว...แต่ก็โดนไปเละเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ ตอนอ่านคอมเม้นที่ด่าเข้ามารู้สึกยังไงครับ โกรธตัวสั่นเลยไหม ออกไปไล่ต่อยคนเลยหรือเปล่า”


“จะบ้าเหรอ ไม่ได้ก้าวร้าวขนาดนั้น”


“555 จริงเหรอ”


“อืม...แล้วมีใครมาพูดอะไรไม่ดีต่อหน้าหรือเปล่า”


“ไม่มีหรอก มีแต่มาปลอบ อย่างวันก่อนเจอหน้าราวี่ฮยองในรายการเพลง ฮยองเขาบอกว่าโดนด่าเละเหมือนกันแล้วก็มากอดปลอบ ฮยองเขาตัวใหญ่เหมือนกันนะกอดทีตัวจมเข้าไปเลย...นี่ฮยองเขาก็ให้ตุ๊กตาผมมาด้วยแหละ ตุ๊กตาปลาโลมาน่ารักมากเลย”


เมื่อไม่มีกล้องเด็กหนุ่มเริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเอง เสียงหัวเราะปนมากับการสนทนาเป็นระยะแต่เนื้อความที่กล่าวถึงการกอดและได้รับตุ๊กตาจากผู้ชายคนอื่นกลับทำให้คนที่ควรจะมีความสุขกับการได้เห็นรอยยิ้มขมวดคิ้วหน้าตึงตาแข็งขึ้นมาทันควัน


...ราวี่กอดและให้ตุ๊กตา 
...ราวี่กอดและให้ตุ๊กตา 
...ราวี่กอดและ 


ไอ้เหี้ยราวี่ มึงนี่แม่ง ฉวยโอกาสสัด...


มือใหญ่บีบตะเกียบเหล็กอย่างแรงจนมือสั่น...ความฉุนเฉียวที่เกิดขึ้นทำให้คนที่นั่งมองอยู่ตรงข้ามเอียงคอมองหลุดขำออกมาแล้วยื่นมือนุ่มมาแตะเบาบนแขนที่วางพาดอยู่บนโต๊ะ


“พี่...ถ้าปวดท้อง ห้องน้ำอยู่ข้างล่าง”


“บ้า ไม่ได้ปวดท้องว้อย”


“แล้วทำไมตัวสั่นอ่ะ หน้าก็แดง หูก็แดง ดูดิ ท้องเสียก็ไปห้องน้ำนะไม่มีใครเขาว่าหรอก”


“กวนตีน” ประโยคที่เคยคุ้นหลุดจากริมฝีปากทำให้ริมฝีปากแดงยิ่งเหยียดกว้าง...นี่ถ้าทีมงานไม่พักกินข้าวจะได้ยินคำด่าที่อยากได้ยินออกมาไหม


“ดีจัง”


“ดีบ้าอะไรวะ”


“555 ก็นึกว่าจะไม่ได้ยินพี่ด่าแล้วอ่ะ...เห็นนั่งเจี้ยมเจี๋ยมเจียมตัวดีเหลือเกิน อยู่ต่อหน้ากล้องนี่สร้างภาพจังเลยแค่นี้สาวก็ติดเยอะจนไม่รู้จะติดยังไงแล้วนะจะมาทำตัวสุภาพเพิ่มเรตติ้งให้ตัวเองทำไมอีก”


“แล้วไอ้ตูดที่ไหนมันทำท่าโกรธอยู่นั้นล่ะ ขอโทษก็ยังทำหน้าเฉยๆ ใครจะไปทำตัวถูก”


“แต่ตอนแข่งกัน ไม่เห็นพี่จะแคร์เลย ปากนี่ด่าผมตลอดเวลาเลยนะ”


“มันไม่เหมือนกันปะ”


“ไม่เหมือนยังไง”


“ก็นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ตอนนี้ดิ”


“พูดอะไรเนี่ยไม่เห็นจะเข้าใจเลย”


“เออ ไม่ต้องเข้าใจหรอก ว่าแต่ทำไมไม่ยอมเปิดดูซีดีที่พี่ให้ไปวะ”


“ก็ไม่ว่างอ่ะ”


“แค่เปิดดูสักสองนาทีมันเสียเวลามากหรือไง”


“ก็พอหัวถึงหมอนก็หลับแล้ว...จะไปมีเวลานั่งอ่านอะไรล่ะ”


“แล้วคุยคาทกกับใครบ้างไหม”


“555 ผมก็บอกไปแล้วนะว่าหัวถึงหมอนก็หลับแล้ว”


“ก็ดี นอนไปไม่ต้องคุยกับใครอ่ะดีแล้ว”


“ไม่ได้คุยคาทกแต่คุยแบบเจอหน้ากันเยอะเลยนะ นอกจากสมาชิกในวงก็มีพวกพี่ๆไอดอลวงอื่นที่คัมแบ็กกลับมาช่วงนี้ก็ได้คุยด้วยเยอะเลย กับพี่ฮยอนชอลก็คุย...555 อะไรครับ พี่เป็นอะไร กาวเข้าตาเหรอ ทำตาขวางใส่ผมทำไม” คนอ่อนกว่ากระเซ้าเมื่อเห็นตาสีชาคู่นั้นแข็งกร้าวด้วยอารมณ์โกรธ


...รู้แหละว่าโกรธแต่จะแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วกัน...


“เอาคาทกมาดิ”


“555 ขอคาทกอีกแล้วอ่ะ”


“ขอไม่ได้เหรอไง ก็อยากคุยด้วยอ่ะ”


“พี่หรือใครที่อยากคุยครับ”


“ไอ้หอก ขอไปให้หมามันคุยมั่ง ขอเองก็ต้องคุยเองสิ”


“ไหนลองบอกเหตุผลที่ผมควรให้คาทกพี่มาสักข้อสิครับ”


“ก็คุยกับคนอื่นได้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจะคุยกับพี่ไม่ได้ล่ะ”


“แบบนั้นมันไม่ใช่เหตุผลครับ”


“พี่อยากคุยด้วย”


“เอาเหตุผลที่ดีกว่าแค่อยากคุยด้วยได้ไหมครับ”


“เฮ้ย อย่าเป็นเด็กหัวหมอแบบนี้สิวะ นี่ก็พูดตรงๆไม่ได้ชักแม่น้ำทั้งห้ามาแล้วนะ”


“5555 ผมก็เป็นแบบนี้แหละ...เป็นคนใจร้าย” ครั้งนี้แทนที่จะพูดเปล่าเด็กหนุ่มกลับตั้งศอกข้างหนึ่งบนโต๊ะแล้ววางคางนวลลงบนฝ่ามือ นัยน์ตากลมสวยสีน้ำตาลอ่อนเดียงสาทอดมาหามีแววเจ้าเล่ห์หากก็อ่อนละมุนคล้ายจะล่อลวงให้ผู้คนจำนนโดยไม่ต้องมีพันธนาการ


“ใจร้ายก็ไม่เป็นไรหรอก” แอนดัพว่าสบตากับคนตรงหน้าอย่างจริงจัง ริมฝีปากเหยียดกว้างอ่อนโยน ต่างฝ่ายต่างมองกันคล้ายจะอ่านลึกถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน การประสานสายตาระหว่างกันนั้นดำเนินไปอย่างเอื่อยช้าและนิ่งนาน ทว่าเต็มตื้นด้วยความอุ่นอ่อนในหัวใจกระทั่งมีเสียงทีมงานเรียกให้เตรียมตัวจึงดึงให้ทั้งคู่กลับมาออกมาสู่การถ่ายทำ


ทั้งคู่เดินออกจากร้านพูดคุยกันอีกเล็กน้อยแล้วจับมือกันให้เห็นว่าไม่มีอะไรคาใจกันแล้ว คนอ่อนกว่าส่งยิ้มและโบกมือให้กับกล้องพร้อมกับสไนเปอร์ไอดอลจากนั้นการถ่ายทำก็จบลงในเวลาห้าทุ่มครึ่ง


“วันนี้เลิกกองแล้วนะครับ ทางทีมงานจะไม่มีการตามถ่ายตอนไปส่งที่หอพักนะครับ ถ้าแอนดัพไม่สะดวกไปส่งเวอร์นอน เดี๋ยวทีมงานจะเป็นคนไปส่งเอง” ตากล้องเข้ามาบรีฟงานคร่าวๆ


“ไม่เป็นไรครับ ผมไปส่งได้”


“ถ้างั้นฝากเวอร์นอนด้วยนะครับ...คงจะไม่ไปตีกันในรถนะครับ” เสียงจากทีมงานดังขึ้นมา


“เห็นผมเป็นคนยังไงกันเนี่ย”


“5555 คงไม่กล้าหรอกเนาะ...ดูชอบเวอร์นอนออก” คราวนี้ PD แทรกพูดกลางวงทำเอาคนที่ตงิดใจกับ PD อยู่ไม่น้อยหันไปมองหน้า


...ไอ้ห่า PD นี่ตลกร้ายล่ะมึง


ชายหนุ่มเดินกลับมายังเก้าอี้ไม้หน้าร้านซุนแดที่ให้ลูกค้านั่งรอซึ่งเด็กหนุ่มลูกครึ่งนั่งแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่เลยชะโงกหน้าเข้าไปหาและจ้องตากลมเปล่งประกายสวยกว่าดาวพลางยิ้ม


“มีอะไรครับ” คนอ่อนกว่าเลิกคิ้วถาม


“เปล่า”


“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะครับ...555 ไม่สิ นั่นทีมงานจ่าย”


“ไปต่อที่อื่นกันไหม พี่รู้จักร้านดีๆที่ไปนั่งคุยกันชิลๆได้นะ”


“มันดึกแล้วอ่ะครับ ผมต้องกลับหอ อีกอย่างอายุอย่างผมก็คงไปร้านอะไรนั้นของพี่ไม่ได้หรอก”


“อา...ลืมไปเลยว่านายเพิ่งสิบเจ็ด งั้นก็กลับกันเถอะ” คนโตกว่าแม้จะเสียดายที่ช่วงอายุทำให้รั้งให้อยู่ด้วยกันนานอีกหน่อยไม่ได้แต่ก็ทำใจปล่อยวางก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าหมายจะให้อีกคนจับกลับถูกย้อนถาม


“อะไรครับ”


“ทางเดินมันมืดนะ...จับมือพี่ไว้จะได้ไม่สะดุดล้มไง”


“ถ้ามันมืดขนาดนั้น จับมือพี่ไป เดี๋ยวก็ได้ล้มไปด้วยกัน นี่ เปิดแอพไฟฉายในไอแพดแล้วเดินไปดีกว่า” คนน้องจัดแจงหยิบไอแพดในกระเป๋ามาเปิดส่องทาง เหลือบมองคนข้างๆที่แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็หันไปยิ้มอีกทางเพียงลำพัง


...แกล้งแล้วสนุกจัง...


แอนดัพเดินนำมาจนถึงลานจอดรถ กดรีโมทปลดล็อกแล้วเปิดประตูข้างคนขับให้เด็กลูกครึ่งที่ยืนอยู่รอจนอีกฝ่ายเข้าไปนั่งถึงปิดประตูแล้วอ้อมกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับ


ฮันโซลดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดสูดกลิ่นบุหรี่ผสมน้ำหอมที่อบอวลอยู่ภายในรถ...ความจริงเขาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ออกแนวเกลียดด้วยซ้ำแต่เมื่อกลิ่นบุหรี่เย็นนั้นผสานกับกลิ่นน้ำหอมแบบนี้ก็ไม่ถึงกับเลวร้าย


...พอได้กลิ่นก็เตือนความทรงจำให้คิดถึงผู้ชายที่ตามมาส่งเขาวันนั้น...


“พี่สูบบุหรี่มานานหรือยัง” คำถามทำลายความเงียบเกิดขึ้นก่อนการสตาร์ทเครื่อง เจ้าของรถกดล็อกรถแล้วหันมามองหน้า


“ก็นานอยู่ล่ะนะ ขอโทษนะ ในรถมันมีกลิ่นบุหรี่ นายไม่ชอบนี่นะ เดี๋ยวหาอะไรมาฉีดให้”


“ไม่ต้องครับ...ไม่ได้เหม็นอะไร”


“แน่ใจนะ”


“อืม” การตอบรับสั้นๆแล้วทั้งรถก็เงียบกันไปอีก เจ้าของรถพยายามแก้สถานการณ์ด้วยการกดปุ่มเปิดเพลงในรถให้ฟังแต่ซีดีที่อยู่ในเครื่องเล่นตอนนั้นกลับเป็นเพลงฮิปฮอปที่มีคำผรุสวาทพ่นออกมาจนต้องกดปิดแล้วเสียบยูเอสบีที่อยู่หน้าคอนโซลมาเปิดแทน


“พี่ฟังแจ็ซด้วยเหรอ”


“ก็ฟังนะ...ฟังหมดแหละ ศิลปินเขาต้องฟังเพลงทุกแนวสิ ไม่งั้นจะเอาแรงบันดาลใจจากไหนมาแต่งเพลง”


“ฟังแบบนี้ ตอนนี้มันง่วงนะครับ”


“ง่วงเหรอ...ถ้าง่วงก็หลับได้นะ เดี๋ยวถึงแล้วพี่ปลุก” คนรับหน้าที่สารถีบอก


“ถ้าผมหลับ พี่จะไม่พาผมไปฆ่าใช่ปะ”


“ไอ้บ้า...ไม่ใช่ฆาตกรนะ”


“555 ก็ไม่แน่นี่”


“กวนตีนอีกล่ะ” เขาพูดออกมาอย่างไม่จริงจัง “เป็นไอดอลมันก็เหนื่อยอะนะ ถ้ามีเวลาได้นอนก็นอนเถอะ พี่ไม่พาไปฆ่าหรอก สาบานเลย”


“แต่พี่อยากคุยกับผมไม่ใช่เหรอ ถ้าผมนอน เวลาที่เราได้คุยกันจะน้อยลงไปอีก พี่โอเคเหรอครับ ถ้าไม่ได้ยินเสียงผมตอนขับรถ พี่จะเหงาหรือเปล่า” คนโตกว่าว่าละสายตาจากท้องถนนเพราะติดสัญญาณไฟแดงไปยังคนที่เอนหลังพิงศีรษะกับเบาะเอียงหน้าช้อนตาสวยๆคู่นั้นมองมายังเขาอย่างห่วงใย


เพียงเท่านั้นหัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ จังหวะการเต้นเริ่มเร็วและแรง...ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปสัมผัสบนเรือนผมยักศกแล้วม้วนปลายผมไว้แผ่วเบา


“ก็ให้คาทกพี่มาสิครับ...เราจะได้คุยกันไง”


“อา...พูดเพราะจัง”


“เอาอีกล่ะ”


“555”


“บอกพี่มาสิ ทำยังไงถึงจะได้คาทกนาย”


“ใส่ใจผมให้มากกว่านี้ไง”


“ไปรอทุกวัน โทรศัพท์ไปหา ส่งโกโก้ไปให้ ยอมมารายการห่านี่แค่เพราะอยากเจอนาย ยังไม่เรียกใส่ใจเหรอ”


“มีบางอย่างที่ผมให้ไปแล้วพี่ไม่ใส่ใจจะหา...ถ้าอยากคุยกับผมจริงๆ หามันให้เจอสิครับ” ถ้อยคำนั้นทำให้คนฟังขมวดคิ้วอยากจะเค้นให้ได้คำตอบ แต่เพราะเสียงบีบแตรจากข้างหลังเร่งให้ขยับรถเนื่องจากสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วเลยไม่ทันได้ถามต้องกลับมาตั้งสมาธิกับการขับรถ


“ตุ๊กตาของราวี่น่ารักมากเหรอ” เป็นอีกครั้งที่คำถามดังขึ้นในรถ


“น่ารักดี”


“ชอบตุ๊กตาเหรอ”


“เปล่าครับ...แต่ถ้ามีคนซื้อให้ก็เอา555” เสียงหัวเราะสดใสยังหลุดออกจากคนที่นอนพิงเบาะ


"ถ้าไม่ชอบก็ยกให้คนอื่นไปเถอะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่"



"ได้ยังไงล่ะครับ...พี่ราวี่อุตส่าห์ให้มา ผมยกให้คนอื่น ถ้าฮยองเขารู้ก็เสียใจแย่"



"ไม่เห็นกลัวพี่เสียใจบ้างเลยเนาะ"



"มีอะไรที่พี่ต้องเสียใจครับ"



"เออ ช่างเหอะ...แล้วชอบอะไรนอกจากตุ๊กตาไหม”


“เยอะอ่ะครับ...บอกวันเดียวไม่หมดหรอก”


“แล้วก่อนมาเดบิวต์อยู่บ้านกับใครล่ะ”


“พ่อ แม่แล้วก็ โซเฟีย น้องสาวของผมอ่ะครับ อ้อ มี โทดัมด้วย...โทดัมเป็นแมวของครอบครัวเรา”


“ที่บ้านพี่ก็เลี้ยงแมวนะ เลี้ยงหมาด้วย”


“อืม...ผมรู้” คำตอบสั้นแต่สร้างความสงสัยให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกหน


“ทำไมรู้ล่ะ”


“มีหลายเรื่องที่ผมรู้เกี่ยวกับพี่นะ”


“เช่น”


“เป็นนักสะกดรอย”


“ห๊ะ”


“วันนั้น ตอนผมออกไปมินิมาร์ทแล้วเดินกลับหอ...พี่เป็นคนเดินตามมาส่งผมใช่ไหมครับ” บางสิ่งที่คั่งค้างในใจถูกเผยออกไป สารถีได้ยินเข้าถึงสะอึกให้กับคำถามเหมือนโดนจับได้


“อา...”


“รู้ไหมทำไมผมรู้” คนพูดเงียบไปชั่วนาทีจึงต่อ “ผมจำกลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่ของพี่ได้”


“นี่จมูกคนหรือจมูกหมาฟร่ะ”


“5555 ก็ผมไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ไงเลยไวกับกลิ่นพวกนี้ แต่กลิ่นของพี่....ผมกลับชอบนะ” ประโยคเรื่อยๆเหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่ทำให้คนฟังเหมือนหัวใจจะพองโต


“แล้วก็มอคค่ากับเบอร์เกอร์แฮมชีสนั้น...พี่ก็ซื้อมาให้ใช่ไหมล่ะ”


“เฮ้ย” คนเป็นพี่ร้องออกมาเสียงดังหันมามองอีกคนที่ยิ้มอย่างรู้ทันก็หันกลับไปด้วยหน้าและคอที่แดงเถือก “นี่ที่บ้านให้กินอะไรเข้าไป...ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้เนี่ย”


“555 ไม่ต้องฉลาดหรอก พี่น่ะดูออกง่ายจะตายไป...อา ซอยหน้านี้นะครับ อย่าเลี้ยวผิดนะ” มือนุ่มตบไปบนแขนของคนขับรถพลางชี้ให้ดูซอยที่ต้องเลี้ยว


“พี่รู้น่า ไปทุกวัน ไม่เลี้ยวผิดหรอก”


“เบื่อไหมครับ...มารอทุกวันแต่ผมก็ไม่ออกมาหา”


“จะเอาเรื่องโกหกหรือความจริงอ่ะ”


“เอาความจริงสิ”


“เบื่อ ท้อ เศร้า มีหลายอารมณ์ แต่ความรู้สึกที่อยากจะเจอ อยากคุยด้วยสักสิบ ยี่สิบวิก็ยังดีมันมีมากกว่าเท้าก็เลยขยับไปไม่ได้...แต่พี่ก็ไม่ได้รอทั้งคืนหรอก ตีสามถ้าไม่เห็นก็กลับแล้ว อ้อ วันจันทร์นี้พี่จะไปเที่ยวกับทีมพัลจีนะ คงไม่ได้มาเหมือนทุกวัน”


“ไม่ต้องมาแล้วล่ะครับ...มาเฝ้าทุกวันไม่ได้ทำให้ผมออกมาหาหรอก”


“ใจร้ายอ่ะ”


“จริงๆนะ...นอนหลับพักผ่อนอยู่บ้านไปเถอะครับ อย่ามาเฝ้าจนไม่สบายเลย”


“เป็นห่วงเหรอ”


แอนดัพเหลียวไปถามขณะจอดรถหน้าใต้หอพัก หากครั้งนี้ไม่มีคำตอบใดหลุดจากปากนอกจากรอยยิ้มที่พราวที่สวยราวดวงดาวบนฟ้า


“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ” เด็กหนุ่มลงจากรถแล้วโค้งขอบคุณอย่างเป็นทางการให้กับชายหนุ่มที่ลงจากรถมาด้วย


“เออ”


“ครับ”


“ถ้าไม่ให้พี่มาเฝ้า...แล้วเราจะเจอกันอีกได้ไหม” คำที่กลั้นใจถามออกจากปากไปในที่สุด


“อยากเจออีกเหรอครับ”


“อืม”


“555 จะขอคาทกให้ได้ใช่ไหมครับ”


“เอาไลน์ก็ได้”


“พี่นี่เป็นคนตลกจัง”


“ตลกตรงไหนวะ”


“อยากคุยกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ”


“อืม...อยากคุยด้วย พี่จริงจังนะ พี่อยากคุยกับนายทุกวันเลย”


“นานหรือยังครับ”


“นาน...นานในที่นี้หมายถึงอะไร”


“ที่พี่ชอบผมเนี่ย...น่าจะเป็นตอนที่พี่มายืนดูผมแรปบนอัฒจันทร์หรือจะเป็นตอนที่เราแรปดิสกันนะ”


สิ้นคำที่มากับรอยยิ้มหวาน...คนแก่กว่าถึงกับสะอึกออกมาอีกรอบพร้อมกับมือที่ยกมาปิดตาด้วยความอาย


“โอ๊ย”


“ตอนนั้นพี่ขอคาทกผมนี่นะ แต่พอถามกลับไปว่า ขอไปทำไมก็ไม่บอก 555 ไม่ต้องตอบหรอกว่าชอบผมตอนไหนก็ได้นะ ผมไม่ได้ซีเรียสกับคำตอบของฮยองหรอก ยังไงวันนี้ผมต้องขอบคุณอีกรอบนะครับที่มาส่ง ราตรีสวัสดิ์นะครับ” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างพลางโบกมือให้


“พี่ไม่รู้หรอก”


“ครับ” อีกคนเลิกคิ้วให้กับคำที่อยู่ๆก็โพล่งขึ้นมา


“มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ให้นับเป็นเวลามันยากนะ...พี่ไม่แน่ใจหรอกว่ารู้สึกแบบนี้ได้ยังไง มันเหมือนกับนายเข้ามาในนี้โดยที่พี่ไม่ทันสังเกตแล้วก็เติบโตขึ้นมาเรื่อยๆ เหมือนเมล็ดพันธุ์อะไรสักอย่างที่ถูกหว่านลงมากว่าจะรู้ตัวอีกทีมันก็เต็มไปทั้งใจแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขณะขยับนิ้วเรียวจากมือกร้านชี้ไปยังหัวใจของตัวเอง


“หลังจากนั้นพี่ก็เริ่มรู้สึกว่า ถ้าเราคุยกันทุกวันจะเป็นยังไงนะ ถ้าได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งคราวออกไปกินข้าวด้วยกันจะมีความสุขขนาดไหน ดวงตาที่สวยเหมือนพระจันทร์จะสะท้อนแต่ภาพของพี่ได้ไหม และรอยยิ้มนั้นนายจะมอบให้แต่พี่ได้หรือเปล่า...มันไม่ได้ใช้เวลานานเลยที่ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้น บางคนอาจจะเรียกมันว่าความหลงหรืออะไรก็เถอะ แต่พี่มีความสุขที่ได้คิดถึงนาย”


ฝ่ายคนอ่อนกว่ากระพริบตาเฝ้ามองใบหน้าขัดเขินและริมฝีปากที่เม้มแน่นหลังกลั่นความรู้สึกที่อัดแน่นในอกออกมาเป็นคำพูด มือไม้เริ่มยกมาลูบหน้าปะจมูกเหมือนคนทำตัวไม่ถูกเรียกรอยยิ้มจากดวงหน้านวลเนียนให้ผุดขึ้นมาอีกคราแต่ไม่มีคำใดหลุดจากปาก


คนแก่กว่าถอนหายใจให้กับท่าทีที่ดูไม่คืบหน้าได้แต่ล้วงสองมือกับกระเป๋ากางเกงยีนส์และเดินไปส่งเด็กที่เขาถือวิสาสะในใจเรียกเป็นเด็กน้อยของเขาไปหน้าหอ


“ไปแล้วนะครับ” ร่างบางโค้งให้อีกเป็นครั้งที่สาม อีกฝ่ายมองตามพลางถอนหายใจออกมา


“Andupindahouse”


“ครับ”


“ชื่อคาทกของพี่...ก็เข้าใจแหละถ้านายไม่อยากให้คาทกนายมาก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ารู้สึกอยากคุยกับพี่ขึ้นมาวันไหนก็แอดมาได้เลยนะ”


“ครับ...ราตรีสวัสดิ์นะครับ” เด็กหนุ่มขานรับพลางโบกมือลาแล้วแตะคียการ์ดกับเครื่องเพื่อเข้าไปในหอแม้ภายในใจรู้สึกเคว้งและถามตัวเองว่าใจร้ายเกินไปหรือเปล่า มือซุกอยู่ในเสื้อคลุมสีแดงมีลูกอมอยู่ หากจังหวะที่กำลังจะเอี้ยวตัวเอาลูกอมให้มือใหญ่ก็ยื่นมาจับชายเสื้อคลุมของเขารั้งเอาไว้


ฮันโซลเหลียวมามองเจ้าของมือใหญ่ที่จับชายเสื้อของตัวเองไว้แล้วกระพริบตามองตรงมาอย่างประหลาดใจ บยอลทอดสายตามองกลับไปด้วยนัยน์ตาจริงใจแฝงแววอ้อนว้อนไว้อยู่ในที


“ขอกอดได้ไหม”


“ไม่ได้ครับ” ประโยคนั้นสวนกลับไปทันควันทำให้หน้าดุนั้นสลดวูบ


“อา...นั่นสินะ ขนาดคาทกยังขอไม่ได้เลย งั้นก็ฝันดีนะ ราตรีสวัสดิ์”


สุดท้ายฝ่ายอายุมากกว่าก็ต้องคอตกไปตามระเบียบ ร่างโปร่งนั้นหมุนตัวพร้อมย่างเท้ากลับไปยังลานจอดรถใต้หอพักแต่ก็ไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกได้ถึงมือสองข้างที่สอดเข้ามาโอบตรงอกและกายนุ่มที่แนบลงมาบนแผ่นหลัง เรือนผมนุ่มยักศกสีน้ำตาลอ่อนที่เขาหลงใหลเคลียอยู่บนไหล่และลำคอ กลิ่นหอมอ่อนของแชมพูผสมกับกลิ่นหอมอ่อนเหมือนขนมหวานทำให้แทบหยุดหายใจ


“ผมเป็นคนใจร้ายสุดๆเลยล่ะแต่ไม่ได้ใจร้ายกับทุกคนหรอกนะ” ถ้อยคำอ่อนเบาทว่าอ่อนหวานอย่างยิ่งกระซิบอยู่ข้างหูพร้อมกับลมหายใจอุ่นที่พ่นรดข้างแก้ม “ฝันดีครับ”


เสี้ยววินาทีที่คำนั้นหลุดจากปาก...แขนผอมบางก็คลายจากการโอบกอดก่อนที่อาศัยความไววิ่งพรวดหายเข้าไปในหอพักโดยไม่รอให้อีกคนรู้สึกตัวตามจับได้ทัน


ชายหนุ่มกระพริบตากว่าจะเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ก็เมื่อสาย...ยินเสียงเรียกจากด้านบนจึงเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเด็กน้อยของเขาชะโงกหน้าออกมาจากช่องหน้าต่างของบันไดโบกมือลงมาด้วยรอยยิ้มทะเล้นแต่น่ารัก


“เด็กบ้า...อย่ามาทำให้ชอบไปมากกว่านี้สิวะ อยู่ๆก็มากอดแล้ววิ่งหนีมันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า” ถึงจะด่าแต่รอยยิ้มนั้นก็เหยียดกว้างเสียจนแทบจะฉีกไปถึงหู


“พี่ แม่ของพี่สวยมากนะครับ...แมวกับหมาของพี่ก็น่ารักด้วย”


“รู้ได้ยังไงอ่ะ...มีอินสตราแกรมพี่เหรอ” เอ่ยปากถามแต่อีกคนกลับตอบมาคนละเรื่อง


“จริงๆนะ พี่น่ะเป็นคนตลกแล้วก็บื้อมากเลยล่ะ...ถ้าอยากคุยกับผมจริงๆก็ใส่ใจผมให้มากกว่านี้อีกนิดสิแต่ถ้ามันยากเกินไป พี่ก็สมัครแฟนคาเฟ่ของเซเว่นทีนแล้วโพสต์กระทู้ไว้ล่ะกันแล้วผมจะไปตอบ ไปจริงๆแล้วนะ ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะครับ ฝันดี” คนอ่อนกว่าทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก็โบกมือลาแล้วหายลับสายตาไป


“ฝันดี ราตรีสวัสดิ์นะเด็กน้อย” บยอลเอ่ยคำลาแล้วโบกมือไปตรงหน้าต่างแม้จะไม่มีเด็กคนนั้นยืนอยู่แล้วก็ตาม
เท้าก้าวกลับไปใต้ลานจอดและขับรถออกมาสู่ถนนใหญ่ ใบหน้ากระด้างยังคงอาบด้วยรอยยิ้มราวกับมันไม่มีวันจางหายจนกระทั่งกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองได้ก็ล้มตัวลงบนเตียงแล้วหลับตาลงอย่างเป็นสุข ก่อนจะล้วงมือหยิบเอาโทรศัพท์ที่สั่นไหวออกมากดดูหน้าจอที่มีข้อความจากคาทกเด้งขึ้นมาและแอพพลิเคชั่นที่เขาใช้สื่อสารในโลกโซเชียลก็เต็มไปด้วยตัวเลขแจ้งเตือนจนต้องเปิดเข้าไปดูแบบผ่านให้ตัวเลขมันหายไป


อยู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างสะกิดใจให้ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดย้อนเข้าอินสตราแกรมของตัวเองอีกครั้ง มี DM เข้ามาไม่ขาดสายเช่นเดียวกับการคอมเม้นและการกดไลค์ที่มีจำนวนมหาศาลก็ถอนหายใจวางโทรศัพท์กลับไปที่เก่าก่อนจะปิดเปลือกตาปล่อยให้ใบหน้าอ่อนละมุนเข้ามาในห้วงความคิด สัมผัสนุ่มนวลยังติดตรึงรวมทั้งกลิ่นหวานเหมือนขนมบนเสื้อของเขาทำให้รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน


อยากจะหลับไปทั้งอย่างนั้น หากก็ตัดสินใจลุกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สบายกว่าเดิมแต่ไม่ลืมจะหยิบเสื้อเชิ้ตยีนส์ของตัวเองมาวางบนหมอนก่อนจะหยิบมือถือกลับมาใหม่ คราวนี้เปิดบราวเซอร์ในมือถือเสิร์ชหาบางอย่าง ง่วนอยู่กับบางอย่างอยู่หลายนาทีแล้ววางมันไปโดยไม่ดับหน้าจอ


สิ่งสุดท้ายที่อยู่บนมือถือก่อนจอจะดับมืดคือเว็บแฟนคาเฟ่ของเซเว่นทีนที่มีกระทู้ถูกโพสต์ขึ้นไปบนหน้าเว็บและชื่อของคนโพสต์ที่ลงท้ายอยู่ด้านล่างอ่านได้ว่า



...Andbyeo-hanlsol...


You Might Also Like

0 Comments